Dag 59: dinsdag 24 april 2012: A Joyfull Day

Er is opnieuw 24 graden voorspeld. Ik bind mijn recent verkregen sjaaltje voor mijn neus en mond en hang een kletsnatte handdoek over mijn hoofd. Zonnebril op evenals de paraplu. Geburkadeerd! Leve de val van het kabinet… Mels vindt het een foto waard. En nog een. En nog een…

Vandaag zullen we verder naar het oosten lopen door de laagvlakte en al in het eerste deel van de tocht 3 tempels bezoeken. We beginnen met de vlakbij de ryokan gelegen tempel 62 en lopen dan langs route 11, een loeidrukke 2-baans weg waar slechts zelden een stoep naast is, naar tempel 63 die gelukkig slechts anderhalve kilometer verderop is gelegen. Als we aan komen lopen, vertrekt er net een hele groep henro’s, lopend op een rijtje langs route 11. Een mooi gezicht. Op het tempelcomplex staat weer een fraaie sakura in bloei, evenals verschillende pioenrozen, met enorme bloemen in rose, rood, paars en wit. Via wat parallelweggetjes die door gehuchtjes lopen, vervolgen we onze weg naar tempel 64, zo’n 3,5 kilometer verder gelegen. In tuinen staat hier en daar een enorme blauwe – soms een witte – wisteria te bloeien en ook paarse en witte seringen. Regelmatig zijn er rose, rood, paars of wit bloeiende azaleahagen langs tuinen. Het is erg warm en we hebben er meer last van hier op de open laagvlakte – met ’s ochtends ook voortdurend de zon van voren – dan gisteren tijdens de meer beschaduwde klim en afdaling. Ik heb het ook erg benauwd onder al die doeken. Het zweet loopt voortdurend mijn ogen in en mijn zonnebril is half beslagen. De inspanning van gisteren zit ook nog in onze benen. Slechts af en toe is er even een heel licht verkoelend windje. Als we even na 10 uur het huchtje van tempel 64 zijn opgelopen, gaan we – zekerheidshalve na het stempelen – eerst even op een bankje zitten. Even bijkomen. En even een 2e ontbijtje opeten met de gisteren gekregen broodjes en het restant van het fruit. We hebben de ruime belangstelling van de vele groepen bushenro’s en ook van de autohenro’s die voorbijkomen. Een priester-gids geeft ons 2 snoepjes; een man, die samen met zijn gezin het complex bezoekt, geeft ons met gepaste trots een goudbrocaten osame fuda. Het bewijs dat hij de tocht minstens 100x heeft afgelegd.

Daarna klimmen we nog wat trappen op naar de hoofdtempel om de rituelen uit te voeren. Voor we vertrekken, pak ik mezelf weer goed in tegen de zon. (Mels neemt nog wat foto’s…) Ik had verwacht dat ik zo ingepakt veel minder contact zou hebben met mensen; normaal probeer ik altijd vriendelijk te lachen naar iedereen. Maar Japanners zijn gewend dat veel mensen met mondkapjes lopen en andere henro’s lopen ook vaak met een handdoek rond het gezicht, al dan niet met een hoed nog bovenop het hoofd. Alleen een hond gromt naar mij als ik wil aaien; toch iets te eng…

Na tempel 64 is het nog zo’n 18 kilometer lopen naar onze overnachtingsplaats, nog verder naar het oosten. Lange tijd lopen we weer langs parallelweggetjes, maar voor een Joyfull gaan we weer terug naar route 11: friet en ijs. We blijven er lang hangen; ik ga wat zitten typen. Daarna nemen we weer allerlei kleine weggetjes verder naar het oosten. Rechts van ons is de hoge bergketen, waar we gisteren een stukje van hebben geproefd. Het is heiig en de verste bergen zijn slechts wazig te zien. De lagere bergruggen zijn bedekt met afwisselend sugi en loofbomen, hier en daar met een roodbloeiend azaleaboompje ertussen. Een fraai, indrukwekkend landschap, vooral rond de grote rivieren die we regelmatig moeten oversteken. We rusten kort op een stapeltje stenen langs de weg, in de schaduw van een boom. Zodra we stilhouden, begint het zweet nog harder te stromen… We zitten allebei met de mond open te hijgen. Het voelt minstens 30 graden! We lopen al gauw weer verder. Tegenover een fraai veldje tulpen kopen we maar weer eens een flesje water bij een vending machine. Ik ben af en toe wat duizelig van de warmte en daarom zoeken we nogmaals route 11 op voor een Joyfull. Nóg een ijsje… Pas rond 5 uur lopen we weer verder. Nog 4 kilometer te gaan…

Omdat er geen avondeten is in het hotel waar we zullen slapen en we van voorgaande jaren weten dat in de directe omgeving ervan alleen een restaurant is van het type gaarkeuken, besluiten we onderweg al uit te kijken naar iets eetbaars, restaurant ofwel supermarkt. Een kilometer voor onze overnachtingsplaats vinden we een wegrestaurant met prima nasi en andere Chinees aandoende gerechten. Pas 10 voor 7 komen we aan bij ons hotel. In de vroege avondschemering scheren vleermuizen langs. ‘Chotto shimpai!’, zegt de aardige hoteleigenaar. Hij was al een beetje bezorgd… Ja, daar waren we al bang voor. Elke keer als we ergens na 5 uur arriveren, jagen we de gastheer of -vrouw de stuipen op het lijf. We verontschuldigen ons diep. Eenmaal op de kamer werpen we ons op de wifi. Eindelijk eens snelle wifi! Mels lukt het niet alleen de blog met de foto’s te uploaden, maar eindelijk – na 2 maanden – ook 2 kaarten van Shikoku toe te voegen, waarvan er eentje aangeeft waar we ‘precies’ zijn.

Geplande afstand: 23,1 km, 50 m stijging
Werkelijke afstand: 24,6 km, totale stijging 413 m, totale daling 386 m
Cumulatief afgelegde afstand: 1096,6 (excl. 22,4 km met auto)
Vertrek-/aankomsttijd: 8.26– ca. 18.50 uur
Looptijd: 4,49 uur
Gemiddelde snelheid: 5,1 km/u
Bezochte tempels: tempel 62, 63 en 64
Blaren: 1 (zelfde)
Overnachting: Business Hotel Misora (westerse kamer, 2x1p-bed, bureautje met kruk, tv, tv-stoel, badkamer met bad/douche/wc, wifi op de kamer, ontbijt)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *