Dag 56: zaterdag 21 april 2012: Wil de ware henro opstaan?

Om kwart over 8 zitten we allebei klaar voor de herhaling van de tv-uitzending waarvoor we geïnterviewd zijn. Dankzij een mailtje van Dolf, waarin hij zich bijzonder kritisch uitliet over de uitzending, zijn we op het ergste voorbereid: het blijkt een egodocument rond de interviewster, een voormalig fotomodel met weinig intelligentieniveau; ze ‘proeft’ kort van de diverse aspecten aan de pelgrimstocht op Shikoku. Maar het heeft allemaal weinig diepgang. Het doet me denken aan de serie De Wandeling, waarin enkele maanden geleden viermaal een bekende Nederlander werd meegenomen naar Shikoku. Ook dat had weinig met de werkelijkheid te maken… Ik denk dat de Japanse tv hierin weinig verschilt van de Nederlandse: je neemt een bekende Nederlander en laat hem een onderwerp presenteren waar hij of zij niets vanaf weet; succes verzekerd… Vooral Mels ergert zich. Toch zitten er een paar mooie opnamen in het programma zoals van de indrukwekkende tempeldienst in bangai 4. En, oh ja, wij zijn ongeveer 20 seconden in beeld… Wij weten het hele programma van een half uur uit te zitten en missen daardoor bijna het ontbijt in Detroit. En dat zou pas echt zonde zijn geweest, want het is het beste ontbijt dat we ooit hebben gehad.

Terwijl Mels beneden gaat internetten via i-phone en hotel-computer, werp ik me in de hotelkamer op de laptop. In de spiegel boven het bureau kijk ik aan tegen een rood hoofd vol bobbels en schilfers, slechts iets beter dan gisteravond. Voor de lunch gaan we weer naar Detroit. In de hal lopen bruiloftsgasten in en uit; de bruid en bruidegom in traditionele Japanse kledij. De lunch is weer goddelijk. Tijdens het eten praten we over de wijze van reizen tijdens een pelgrimstocht. Iemand noemde ons eens luxe-henro’s en ook Yoshi zei een paar dagen geleden tegen ons ‘You must be rich!’ toen wij vertelden hoeveel tijd we hadden uitgetrokken voor de tocht. Want elke overnachting, elke restaurantmaaltijd kost natuurlijk geld en hoe langer je erover doet hoe duurder de reis wordt… Tim reisde op een heel andere manier, zoveel mogelijk gebruikmakend van gratis overnachtingsplaatsen en maaltijden. Zonder gps en fototoestel. Niet plannend, zonder ook maar 1 overnachtingsplaats te reserveren. Is dat ‘beter’? Zouden wij dat ook eens moeten proberen? Maar ja, dan moet je wel een tent en slaapzak meesjouwen, en ook eten, voor het geval dat… En met onze ruggen en voeten… Wanneer is een pelgrimstocht ‘goed’? Zijn er ‘betere’ of ‘slechtere’ manieren? Is een tocht per fiets, auto of bus ‘minder’? Allemaal oordelen. Allemaal keuzes die je zelf moet maken. We vinden het allebei erg prettig zeker te zijn van een warme overnachtingsplaats, hoe eenvoudig ook. Ik weet uit ervaring dat ik ’s ochtends niet meer overeind kan komen in een klam tentje, de botten pijnlijk en stram. Ook de pelgrimstocht sneller afleggen door meer kilometers per dag te lopen, is geen optie voor mij: dat lukt gewoonweg niet meer. En we vragen ons ook af of het fair is een gratis overnachtingsplaats te vragen, terwijl we het allebei wel kunnen betalen en iemand anders het wellicht harder nodig heeft. Ook ‘service’ vragen bij koffiehuizen en restaurants, zoals sommige henro’s doen als ze gratis koffie of maaltijden willen, vinden we voor onszelf niet kunnen: de middenstand hier kan ook niet van de lucht leven. Het is wat anders als iemand uit zichzelf wat aanbiedt, dat is eigen keuze. ‘Ach, iedereen doet maar wat, maar sommige mensen met meer overtuiging’, zegt Mels en daar ben ik het volledig mee eens…

’s Middags verdwijnt Mels met de laptop naar beneden voor het uploaden van de blog en verder internetten; ik maak dankbaar gebruik van het waslijntje boven het bad, even wat wasjes wegwerken. Ik neem kort een kijkje op het balkon. Het is in de loop van de dag steeds bewolkter geworden, hoewel de voorspelde regen uitblijft, maar het is lekker de balkondeuren de hele tijd open te hebben. In de verte is de zee te zien met wat eilanden. Mooi, verstild. Dichterbij zijn er vele hotelgebouwen en parkeerplaatsen. De bodem van het balkon loopt schuin af, waardoor het voelt alsof het hele balkon er elk moment af kan vallen. Ik blijf niet lang.

Het is heerlijk zo’n vakantiedag in een luxe hotel door te brengen: bedden, stoelen, een eigen badkamer, alles schoon en ruim ook, en natuurlijk heerlijk eten. Maar tegelijkertijd missen we allebei het lopen. En ook de gezellige sfeer in de meeste ryokans en minshuku’s, de betrokkenheid van de gastheer of gastvrouw. Een hotel is zoveel onpersoonlijker. Maar als we tijdens het avondeten een fles Chablis bestellen – door Mels ontdekt tussen alle aanwezige plonkwijnen – en aan de aardige, iets Engels sprekende ober vertellen dat we onze 1000-ste kilometer vieren, raken we met hem in gesprek over de pelgrimstocht. Hij blijkt zeer geïnteresseerd. Plotseling is er echt contact. Leuk.

Tijdens het avondeten praten we over het verloop van de tocht. We voelen ons de laatste weken allebei meer in tune. Vredig. Wat stress op loopdagen met volle programma’s daargelaten. In het ‘normale’ leven hebben we allebei de neiging ons te laten meeslepen door hetgeen zich aandient, altijd druk, druk, druk, maar wel leuk druk… Terwijl we allebei de behoefte hebben meer aandacht te besteden aan spirituele ontwikkeling. Hoe houd je dat gevoel vast? Welke wegen zouden we verder willen bewandelen? ‘Wil je een orgasme beleven of wil je er vooral over lezen?’, heeft Mels eens gevraagd aan zijn toenmalige baas, die her en der ‘proefde’ van allerlei ‘wegen’ door er vooral over te lezen. ‘Lees jij ook niet veel?’, vraag ik prompt. ‘You teach what you have to learn’, is zijn repliek.

Mels verdwijnt ’s avonds weer met de laptop naar beneden. Ik duik met mijn boek het bed in, maar val al gauw in slaap. Het wordt niets meer met dat boek…

Geplande afstand: 0 km
Werkelijke afstand: 0 km
Overnachting: hotel Ajour (ruime westerse kamer, 2x1p-bed, bureau met stoel, tv, koelkast, zitje met bank/tafel/fauteuil, badkamer met bad/douche/wc, balkon met uitzicht op zee en eilanden, uitstekend avondeten, uitstekend ontbijt westers/Japans)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *