Dag 48: vrijdag 13 april 2012: Wandelgezelschap

’s Ochtends moet er nog hard worden gewerkt; om half 6 gaat de wekker. Geen tijd om de handwas nog verder te drogen met een haarföhn, dus die gaat nat aan het lijf en in de rugzak. Mijn leesboek gaat ongelezen de koffer in. De doberman onder ons raam heeft gezelschap gekregen van zijn baasjes: het blijken onze gastvrouw en haar echtgenoot te zijn. Mels is nog lange tijd bezig in de lounge met uploaden en mailen. En voor we vertrekken nemen we nog cappuccino; kan ik ook nog even mailen… In De Telegraaf lezen we dat Noord-Korea zijn raket de lucht in heeft geschoten en ook dat die bijna meteen is ontploft. De afgelopen weken was de raket hot news op de Japanse tv; Japan beschouwde het als een ernstige bedreiging.

Als we om half 10 vertrekken (uitgezwaaid door ryokan-moeder en trattoria-dochter), is het bewolkt; een aangename looptemperatuur. We kopen eerst wat lunch-attributen bij een supermarkt aan de oostkant van Uchiko, waar in een mooi rivierdal route 56 het plaatsje omarmt, evenals wat verderweg en een stuk hoger het viaduct van de snelweg. Wij nemen route 379 die – gestaag lichtjes stijgend en met heel weinig verkeer – naar het oosten loopt. Naast de weg stroomt in de diepte een fraaie rivier, vaak met diepblauw water, omgeven door grote rotsblokken, bamboebossen en vooral hellingen vol sugi. Op een akkertje is een oude vrouw bezig met een grote hak. Op het veldje ernaast een evenoude vrouw met een motorploegje dat ze voor zich uit duwt. Zwaar werk… We horen iemand roepen. Achter ons komt – met enige moeite – een zwaarbepakte henro aanhollen, in de ene hand een pelgrimsstaf, in de andere een nordic walking stick. Sotozo Tanaka blijkt een gezellige – wat Engels sprekende – reisgenoot, 66 jaar oud uit Tokyo, tot zijn pensionering werkzaam bij Honda. Hij heeft door zijn baan veel gereisd en weet ook het een en ander van Nederland, ook al is hij daar nooit geweest: veel fietsen, veel windmolens. En hij is zeer geïnteresseerd in alles wat met auto’s te maken heeft: Zijn er tolwegen in Nederland of elders in Europa? Wat kost benzine in Nederland? Waarom is diesel er goedkoper dan benzine? Welke auto heb jij? Etc. etc. En zelf is hij ook een rijke bron van informatie. Zo wijst hij ons op verschillende henro yado’s, de gratis overnachtingsplaatsen voor henro’s. We hadden ze niet eens opgemerkt.

Bij een vending machine bieden een man en vrouw ons aan wat te drinken kopen, maar we slaan het beleefd af: we hebben elk al een halve liter in de rugzak. We komen langs een modernistisch gebouw gegroepeerd rondom 2 enorme silo’s. ‘Restaurant’, vertelt Sotozo ons. Eenmaal zien we een lemen huis dat in zijn geheel – 2 verdiepingen hoog – is scheefgezakt tegen de berghelling. Af en toe nemen we een parallelweggetje dat door een gehucht loopt, enkele keren ontlopen we er een tunnel mee. In veel gehuchten staan zeer fraaie oude huizen die duidelijk van rijke families zijn geweest. Deze streek kent een rijk verleden. In Naruya neemt Sotozo ons mee naar enkele van dat soort huizen: het is de geboorteplaats van een bekende Japanse schrijver, ōe Kenzaburō. In zijn geboortehuis staat Tobe-keramiek, blauwwit geglazuurd porselein uit het plaatsje Tobe dat hier hemelsbreed 25 kilometer vandaan ligt.

Het is een makkelijke dag, de weg gaat weinig op en neer. Ik loop als een kievit, dat merkt ook Sotozo op: ‘Hayai!’, zegt hij tegen Mels terwijl hij naar mij wijst. ‘Ze loopt wel erg snel!’ Het wordt steeds warmer. ‘Suzushi!’, zeg Sotozo. ‘Het is warmvochtig!’ Plotseling zijn we al 8 kilometer verder, de tijd gaat snel, zo kletsend. Mels kijkt voor de zekerheid even in zijn routeboekje: zijn we niet per ongeluk een tempel vergeten? Nee, gelukkig niet. Sotozo wenkt, een henro hut: een cirkelvormige picknickbank met in het midden een ronde tafel en een rond dak erboven. Het is net wat gaan druppelen en het is kwart voor 12, een mooi moment voor de lunch. Sotozo opent een deur van de barak ernaast: weer een henro yado, een hele luxe zelfs, compleet met schrijntje en grote trom. Achter de yado is een eenvoudig hurktoilet. Bij de picknickplaats is een man bezig wat hout te verbranden in een afgezaagd olievat. Hij brengt ons 3 blikjes alkoholvrij bier. We lunchen met wat brood en cake. Er komen nog wat henro’s langs: een man die vanavond in dezelfde ryokan zal overnachten als wij, en een echtpaar.

We komen deze dag de ene na de andere henro yado tegen en ook de ene na de andere rest hut. Sotozo neemt – 7 kilometer voor onze overnachtingsplaats in Oda – afscheid van ons. Hij blijft in een henro yado slapen; in zijn rugzak heeft hij een slaapzak (en zonodig ook een tent) om overal te kunnen overnachten. Morgenvroeg zal hij langs onze ryokan komen om samen verder te lopen.

Inmiddels zijn we behoorlijk moe geworden; allebei hebben we wat last van rug en voeten. En het is steeds harder gaan regenen. Maar we moeten nog even doorzetten. We komen langs kersenboomgaarden vol witte bloesem en hoger op de hellingen zijn ook perzikboomgaarden, bleke stammen en takken met groen, net ontluikend blad. Op een kaalgekapt berghellinkje staan geelwitte irisjes en piepkleine, dieppaarse, plat tegen de grond aangedrukte viooltjes. In de riverbedding aan de andere zijde van de weg staat op droge plekken massaal geelbloeiend koolzaad. Bij een rest hut zien we het echtpaar terug dat tijdens onze lunch langs liep. Bij hen staat een man met grote foto’s van het evenement dat hier jaarlijks in de tweede helft van april plaatsvindt: van vlotten is een 60 meter lange ‘drijvende brug’ in de rivier gebouwd, net als in vroeger tijden, waarop mannen in traditionele kledij met lange stokken proberen te laveren. En hij toont enthousiast een fotoalbum vol osame fuda’s die meer dan 100 jaar oud zijn, waaronder van een Chinees en een Koreaan. Wij geven hem onze osame fuda’s. ‘Voor over 100 jaar…’, zegt Mels erbij.

Kort daarna komen we bij de splitsing van de noord- en zuidroute die allebei door de bergen leiden waardoor we morgen zullen lopen. Eigenlijk hadden we voor dit jaar de noordroute gepland, maar we hebben uiteindelijk toch dezelfde ryokan gereserveerd als vorig jaar, aan het begin van de zuidroute (en dát komt toevallig goed uit met dit regenachtige weer want die route heeft wat minder hoge pasjes). Via route 380 vervolgen we onze weg. Een auto stopt: we krijgen elk een sinaasappel in de hand gedrukt. Kort daarna zien we – onverwacht – een klein restaurant waar we koffie kunnen drinken. Eindelijk even beschut zitten. Buiten komen schoolkinderen voorbij, een groepje met gele caps en gele paraplu’s, later een groepje met donkerblauwe plu’s. Plotseling zitten we in een ernstig gesprek verwikkeld over leven en dood. Eenmaal weer buiten blijkt het harder te zijn gaan regenen en ook erg koud in onze windjacks, met niets eronder dan hemdjes. Dampslierten stijgen op uit de dalen. Maar al anderhalve kilometer later is er de ryokan. In het binnentuintje zit dezelfde zielige hond als vorig jaar…

Mels komt al snel terug van de ofuro. ‘Alleen koud water in de douche…’ Ik ga niet. We krijgen toch eten. Samen met 2 andere henro’s in een zaaltje. ‘Sotozo Tanaka komt morgen niet’, laat onze gastvrouw weten. Blijkbaar heeft hij gebeld. In het restaurant bij de ryokan is zo te horen een groot gezelschap aanwezig; personeel holt druk heen en weer. Onze maaltijd is wat karig, maar als Mels en ik nog even aan het natafelen zijn met wat sake, komt de gastheer langs. Hij brengt nog een schaal dungesneden varkensvlees. En later nog een toetje: sinaaspartjes, rijstballetjes en pannenkoekpuntjes. Hij vertelt dat er in al die jaren slechts 5x een Nederlander bij hen heeft gelogeerd. ‘Volgens mij tellen wij voor 4…’, zeg ik tegen Mels.

Geplande afstand: 20,1 km, geen stijgingen
Werkelijke afstand: 22,3 km, hoogste punt 181 m (=eindpunt), totale stijging 626 m, totale daling 493 m
Cumulatief afgelegde afstand: 865,7 km (excl. 13,4 km met auto)
Vertrek-/aankomsttijd: 9.34– ca. 16.45 uur
Looptijd: 4,22 uur
Gemiddelde snelheid: 5,1 km/u
Bezochte tempels: geen
Blaren: 1 (zelfde)
Overnachting: ryokan Fuji Ya (1 kamer 8 tatami’s groot met fraaie tokonoma en 1 tafeltje en tv, 1 voorkamer 4 tatami’s groot met kastenwand, 1 binnenveranda die als opslagplaats wordt gebruikt, matig avondeten, matig ontbijt)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *