Dag 37: maandag 2 april 2012: Mona Lisa achter het raam…

Bij het overvloedige ontbijt krijgen we ook een dik pak onigiri. Wij geven klompjes, waar onze gastvrouw heel blij mee is. Happy everyday staat er op haar jurkschort. Nog wat typend aan de kaptafel, kijk ik aan tegen een knalrode neus en wangen en een wat gebrokkelde mond. Factor 30 is niet afdoende… Het goedje dat ik in een supermarkt heb gekocht om mijn strooien haar weer wat te fatsoeneren, lijkt wel te helpen, ook al lijkt het effect een beetje op mislukte hairspray: het kleeft als een gek…

Achter de ryokan dalen we via een weggetje en later een pad de andere kant van het bergje af. Het is wat minder warm dan gisteren, heerlijk om te lopen. We komen al gauw weer op route 27, hier een fraaie, zeer smalle weg die voortdurende rond de berghellingen kronkelt. In de diepte zijn eenzame kiezelstrandjes tussen rotsige uitlopers in zee. Af en toe is er een watervalletje vanaf de berghellingen. Enkele keren wijken we van de weg af, lager gelegen vissersplaatsjes doorkruisend. Uit een donkere fabriekshal horen we stemmen. We steken onze hoofden door een geopend raam: 2 vrouwen zijn bezig met het legen van stapels platte metalen manden vol met gedroogde vissen, onderwijl lachend en kletsend. Of we een foto mogen maken? We krijgen schaterlachend toestemming.

In een volgend plaatsje zien we een koffiehuis. We hebben pas 4 kilometer afgelegd en het is al 11 uur… maar ja, je weet nooit wanneer je nog iets tegenkomt… We krijgen een warm onthaal. De gastvrouw is een hartelijk lachebekje. Aan een tafel zitten 2 bejaarde vrouwen te wachten op een ontbijtset. We krijgen alle aandacht. Na alle gebruikelijke vragen, wordt de aandacht op onze pelgrimsstaffen gericht. Op Mels’ staf staat de volledige hartsoetra. Een van de vrouwen blijft hem maar vasthouden, al wrijvend over de woorden, en ze leest de hele hartsoetra op, ondersteund door Mels. We krijgen bij de koffie een gekookt ei en tempura. ‘Ah, daar is oma’, zeggen de 2 bejaarde vrouwen (waarvan de oudste 86 is) als er een nóg bejaarder vrouw binnenkomt: 90 jaar maar nog koppie-koppie beduiden ze. Als we vertrekken worden we hartelijk uitgezwaaid.

Vanuit het laatste vissersplaatsje klimmen we weer via wat weggetjes, paadjes en trappen naar route 27 en bij toeval komen we uit op het punt waar aan de overzijde van de weg een volgend henropaadje begint. Voorgaande jaren hebben we naar dit pad lopen zoeken, maar niet gevonden. Via dit paadje beklimmen we de volgende berg. Zowel omhoog als later omlaag is het niet makkelijk lopen (we zijn erg blij dat het niet heeft geregend) en het kost erg veel tijd, maar het blijkt een heel fraai pad dat, eenmaal boven, lange tijd voortkronkelt over de bergrug. Een halve meter boven het pad blijven af en toe kleine, spitsneuzige hommeltjes zoemend stilstaan in de lucht, net vliegende miniminispitsmuisjes. Als we weer zijn afgedaald naar route 27 blijken we een heleboel baaien te hebben afgesneden. Een brug en een halve baai later komen we – om kwart voor 1 – aan bij een wegstation waar we een uitstekend restaurant weten. Bij ons vertrek krijgen we elk een zak met koekjes van een bedeesd dienstertje. Om de hoek kopen we bij de supermarkt nog een ijsje. Dan vervolgen we onze weg, deze maal langs een traject dat we nog niet kennen. Via route 321 steken we het binnenland door tot we met een lus weer in zullen haken op de route die we gisteren hebben gelopen. Na een lange tunnel (met riantbrede stoep) komen we weer terug op het punt waar we gisteren verder naar het zuiden liepen langs de oostkust; deze keer lopen we naar het noorden. We laten alle parallelweggetjes en ook het lange strand voor wat ze zijn en blijven langs de autoweg lopen. De bewolking neemt steeds meer toe, maar het blijft warm. In een natte sawa is een boer aan het ploegen, omringd door wachtende reigers. Even verderop, op een andere natte sawa, is een bejaarde vrouw bezig het dijkje eromheen te fatsoeneren met een grote hak. Zwaar werk, zeker op die leeftijd… Kort daarna komen we langs de ryokan waar we de vorige nacht hebben geslapen. In zee dobberen weer 2 surfers op hun plank, op dezelfde plaats waar we ze gisteren achterlieten, maar vandaag zijn er wat meer golven. We leggen nog even aan voor een ijsje en worden hartelijk onthaald door het vriendelijke echtpaar en hun 5 maanden oude dochtertje Ao. Wij hebben echter een ryokan 3 kilometer noordelijker geboekt voor vannacht, omdat we morgen een zeer lang traject krijgen, dus stappen we na een half uurtje weer op, wederom uitbundig uitgezwaaid.

Bij binnenkomst in onze overnachtingsplaats mogen we elk een klein kussentje uitzoeken waar we onze staf op kunnen plaatsen. Osettai! Het avondeten delen we met 3 andere henro’s; 1 van hen loopt de tocht voor de 8-ste maal, deze keer in tegengestelde richting. We komen weer op de foto, voor op het internet. Onze gastvrouw – een lachebekje van nature – neemt haar favoriete plaatsje in, leunend aan een venster tussen gang en eetzaal. Uitbundig vertelt ze over de verkiezingsuitslag in Myanmar. Saichi heeft gewonnen! We feliciteren elkaar. Saichi belichaamt hoop, misschien dat het beter wordt… Mels krijgt de lachers op zijn hand met het oplezen van 67 vervoegingen van 1 werkwoord. We vertellen ook over Nederland, geografische en klimatologische bijzonderheden: plat, onder zeeniveau, warm tot heet in de zomer, koud tot zeer koud in de winter… en geen tsunami’s, vulkanen of tyfoons en slechts zeer kleine aardbevingen… De gastvrouw klaagt dat ze altijd zo’n last heeft van de hitte. Een van de mannen maakt – in het Engels – de opmerking dat ze ook zo dik is… Niet bepaald aardig… Ze heeft hem onmiddellijk door en zegt lachend: ik ben een roze varken…. en een Mona Lisa! ‘Dan moet je iets naar links gaan staan in het venster’, zegt Mels. We krijgen allemaal de slappe lach en rollen weer over de tatami’s van het lachen.

De weersvoorspelling voor morgen: 20 graden, overvloedige regen, onweer en wind met tyfoonkracht tegen…

Geplande afstand: 18,2 km, geen stijgingen
Werkelijke afstand: 18,7 km, totale stijging 413 m, totale daling 540 m
Cumulatief afgelegde afstand: 641,1 km (excl. 12,4 km met auto)
Vertrek-/aankomsttijd: 9.20– ca. 16.30 uur
Looptijd: 3,40 uur
Gemiddelde snelheid: 5,0 km/u
Bezochte tempels: geen
Blaren: 1…
Overnachting: minshuku Kumomo (1 kamer 8 tatami’s groot (excl. grote hoek boven de trap), verwarmd tafeltje, tv, waslijn, zeezicht, goed avondeten, matig ontbijt)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *