Dag 34: vrijdag 30 maart 2012: Kilootje eraf, kilootje erbij…

De zonsopgang kan hier sensationeel zijn, maar deze ochtend piept de zon slechts af en toe fraai tussen de zware bewolking door. Toch is het erg warm en drukkend als we om 10 over 8 vertrekken. Het eerste deel van de dag lopen we hetzelfde traject als vorig jaar. Voorlopig langs de drukke route 56, die eerst langs de zee loopt. Zo’n 10 meter onder ons heeft de rotskust allerlei fantastische vormen aangenomen: hier en daar liggen plooiingslagen op hun zijkant, elders heeft de rotsbodem meer de vorm aangenomen van een doorploegde modderpoel; hier en daar steken grote rotsformaties erboven uit. Op rotsen verderweg in het water zitten soms aalscholvers. Als de weg wat van de kust afwijkt, zien we in de diepte natte sawa’s. Toevallig loopt er hetzelfde hondje als 2 jaar geleden; toen waren zijn baasjes samen aan het werk op de sawa en zat hij goeddunkend toe te kijken. Als het drukke autoverkeer even wat stilvalt, horen we pas het haast oorverdovende gekwaak om ons heen. Al om 9 uur komen we bij het barakje waar we inmiddels elk jaar koffiedrinken. Temidden van een enorme rotzooi zitten er altijd zo’n 4 vrouwen (inclusief de waardin) gezellig te kleppen. Op dit vroege uur zit het helemaal vol, zowel met vrouwen als mannen, de meesten met een ontbijtsetje. Er wordt gauw plaatsgemaakt voor ons en de waardin komt meteen met Mels’ visitekaartje. Bij de koffie krijgen we een stukje banaan, een koekje en 2 Japanse mixjes. Afrekenen is er niet bij. Osettai! Wij geven ook een klein cadeautje: cocktailprikkers met Delftsblauw gedecoreerde vlaggetjes. Tot de volgende keer maar weer…

Het eerste lunchrestaurant slaan we over – het is pas half 11 – maar enkele kilometers verder leggen we wel aan bij het michi no eki – het wegstation – omdat we voorlopig verder geen gelegenheid verwachten. Het wegstation ligt vlak achter een langgerekt strand; in zee zijn surfers bezig. We nemen niet alleen een lunchset, maar ook ijs toe, en we zien er ook weer de Montblanc-man. Vanaf het wegstation loopt route 56 het binnenland in, maar wij nemen eerst nog een asfaltpad door een dennenbos vlak achter het strand. De bewolking is steeds meer toegenomen en hier aan zee staat een sterke en koude tegenwind. Het bos gaat langzamerhand over in een enorm sportcomplex. We kiezen er dit jaar voor hierna weer naar route 56 terug te keren. Vorig jaar hebben we wat zuidelijker ervan gelopen via allerlei weggetjes, maar kwamen toen tegen het eind uit op enkele wegen waarlangs het erg riskant lopen was, en daar hebben we geen zin meer in. Maar route 56 laat zich niet makkelijk meer vinden. Pas voorbij het enorme sportcomplex – met groot hotel, atletiekbanen, voetbalvelden, golfterrein en tal van andere voorzieningen – lukt het ons weer allerlei weggetjes in de goede richting te vinden. Een tijdlang lopen we langs een kleine rivier waar vrouwen in het lage water kokkels verzamelen. Daarna bereiken we weer route 56. We hebben nog steeds tegenwind, maar het is niet meer zo koud. We worden ingehaald door een loophenro uit Kobe, die Engels spreekt. Hij heeft onze visitekaartjes gezien bij een ryokan: de mensen van magazine KLEI! Hij vertelt dat hij gisteren met een andere Nederlandse henro heeft opgelopen: Diepen uit Zwaag. We leggen nogmaals aan bij een koffiehuis, halen nog wat chocolaatjes in een supermarkt en komen al vroeg in de buurt van onze eindbestemming. De laatste kilometers gaan weer via kleine weggetjes, fraai gelegen tussen wat lage bergen, zigzaggend door de natte sawa’s; de bermen zijn donkerpaars van de talloze viooltjes. Onze ryokan bevindt zich vlak achter de dijk langs de mooie, brede Shimanto-rivier. We kennen de vrolijke gastvrouw van vorig jaar. Ze heeft een brief voor ons van Kyoko en Hiroshi van Hokkaido, het henro-echtpaar dat wij zowel vorig jaar als dit jaar hebben ontmoet. Ze schrijven dat ze inmiddels het tweede traject hebben afgerond en op weg naar huis zijn. Misschien tot volgend jaar, op Shikoku of langs de Camino?

Het avondeten delen we met een henro die we al in de vorige 2 ryokans tegenkwamen, en met de henro uit Kobe. Voor zover er überhaupt nog goede voornemens over waren wat betreft ijs, chocolade, gebak en drank… laten we ze vandaag wel varen…

Geplande afstand: 21,0 km, geen stijgingen
Werkelijke afstand: 23,0 km, totale stijging 445 m, totale daling 426 m
Cumulatief afgelegde afstand: 575,6 km (excl. 12,4 km met auto)
Vertrek-/aankomsttijd: 8.11– ca. 16.10 uur
Looptijd: 4,37 uur
Gemiddelde snelheid: 5,0 km/u
Bezochte tempels: geen
Blaren: 0!
Overnachting: minshuku Tsukishiro (1 kamer 5 tatami’s groot met kastenwand, tafeltje, tv, en 1 kamer met 2 1p-bedden en stofzuiger, uitstekend avondeten, goed ontbijt)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *