Dag 33: donderdag 29 maart 2012: IJs met krukels

Mels begint de dag met een migraine, maar hij voelt zich desalniettemin een stuk beter dan de afgelopen weken, zowel geestelijk als lichamelijk. Het gesprek gisteravond heeft hem goed gedaan, zegt hij. Bij de afrekening blijkt de ryokan verreweg de duurste te zijn tijdens onze reis, bijna even duur als het duurste hotel dat we op Shikoku aandoen. Maar het is een prima ryokan en de gastheer en -vrouw zijn hartelijk; bij het afscheid krijgen we 2 houtgestookte sakekommetjes (sakasuki) cadeau, blijkbaar hebben ze gehoord dat we in keramiek geïnteresseerd zijn. We gaan – voordat we verder lopen – eerst naar tempel 37 en tot onze verrassing komen we bij de poort de eigenaresse van het gastenverblijf van de tempel tegen. Ze is blij ons te zien, maar ze ziet er even zombie-achtig uit als vorig jaar. Zou er iets aan de hand zijn met haar zoon, die priester was van deze tempel? Vorig jaar ontbrak hij en werd de tempeldienst uitgevoerd door een bejaard echtpaar. Ons Japans is ontoerijkend om hierover een gesprek te beginnen. En haar interesse is al snel weer weg. We nemen afscheid, voeren de rituelen uit en gaan dan op weg voor eenzelfde dagtraject als vorig jaar. Het is een heerlijk warme en zonnige dag. Bijna de hele dag lopen we langs de drukke route 56 – meestal met stoep – die zich eerst door het brede dal voortzet, later heen en weer en op en neer slingert door meer bergachtig gebied. Al na enkele kilometers leggen we aan voor koffie, maar daarna zetten we flink de pas erin. Hier en daar staat de (vroege) rijst al in volle wasdom – het veld weer droog – te wachten tot de oogst, maar de meeste sawa’s zijn net onder water gezet en geploegd om binnenkort de jonge rijstplantjes te kunnen planten die in kassen zijn opgekweekt in trays. Nu Mels zich weer goed voelt, herneemt hij zijn Japanse les aan mij: ik ben begonnen katakana te leren, een van de 3 alfabetten in Japan.

Halverwege de ochtend verlaten we route 56 en komen via kleine weggetjes bij een bergpad dat zich nogal hachelijk beweegt boven enkele tunnels waar route 56 door voortraast. Het paadje wordt elk kaar lastiger, naarmate het steeds meer afslijt en afbrokkelt, maar gelukkig regent het niet deze keer… We lopen net weer langs route 56 als er een auto bovenop de rem staat. We krijgen meteen enkele zakjes snoep toegestopt. Het zijn de man en vrouw die 2 dagen geleden met hun auto stopten en ons toen een zak aardbeien gaven. Ze bezoeken met de auto enkele tempels. Trots tonen ze ons hun stempelboeken. De file achter hun auto groeit wat aan, maar niemand toetert; iedereen wacht heel beleefd. Ik laat ook mijn stempelboekjes zien, wat kleiner van formaat vanwege het lichtgewicht reizen. Dan zwaaien we ze uit; mogelijk zien we elkaar weer op Kōya-san; we houden e-mailcontact.

Al om 20 over 11 zijn we bij een klein restaurantje waar we vorig jaar uitstekend hebben geluncht, maar alle tafels blijken al gereserveerd te zijn, en daarom lopen we een paar kilometer door naar een onsen. Daar blijkt een chiquer restaurant te zijn met ook uitstekend eten. We zien er weer de henro die we 3 dagen geleden voor het eerst tegenkwamen (‘de Montblanc-man’, noemt Mels hem). Ons verhaal begint iets weg te krijgen van een soap, realiseer ik me. Regelmatig komen dezelfde personages terug. Alleen de verhaallijnen zouden nog wat steviger in elkaar mogen passen. Ik weet bijna niets van hun levens af…

Ook tijdens de middag weet Mels het tempo erin te houden, hoewel ik op een gegeven moment achter mij hoor: ‘Weet je wel dat je met 6 km/u een helling van zo’n 7% oploopt? Je gaat nog sneller omhoog dan omlaag…’ En een maand geleden, bij het begin van de pelgrimstocht, dacht ik nog wel dat mijn conditie minder goed was dan vorig jaar. En ik maakte me zo’n zorgen om mijn voeten, want ik had al meteen last van blaren. Maar het gaat gewoonweg goed. En vandaag met Mels ook gelukkig. We rusten nog even kort op een bankje en krijgen daar tot onze verbazing bezoek van een haan. Ik geef hem wat water, wat dankbaar wordt aanvaard; eten heb ik helaas niet bij me. Halverwege de middag nemen we nog een zijweggetje, een kort bergpaadje en een klein, donker tunneltje en komen dan steeds meer richting kust. De kersenbloesem is hier uitbundig uitgebroken. We kopen een softijsje bij een kraam en worden uitgenodigd in de barak ernaast even uit te rusten. Er zitten 4 mannen rond een petroleumkacheltje waarop grote, puntige krukels aan het gaarkoken zijn in hun eigen sop. We krijgen telkens een paar hete krukels toegeschoven, nog terwijl we ons ijsje aan het eten zijn. En de gastvrouw komt met glazen water en pelt een sinaasappel en een buntan voor ons. Heerlijk!

Kort daarna komen we aan de haven en lopen we langs de 2 ryokans waar we eerder hebben geslapen (de eerste was heel slecht; de tweede heel goed, maar dit keer volgeboekt); deze keer moeten we een paar kilometer extra lopen naar onze overnachtingsplaats: een minshuku ingeklemd tussen het spoor en de drukke route 56 langs de zee. Als we naar onze kamer worden gebracht, schuiven er links en rechts deuren open en steken er lachende hoofden naar buiten: de 2 henro’s die we vanmorgen bij het ontbijt zagen, waaronder de vrouw die ook al in de vorige ryokan sliep. We eten met zijn vieren, met zeezicht. Zoals gewoonlijk kletst iedereen met iedereen in het restaurant. En we krijgen weer de vraag: ‘Naze?’ (Waarom? Waarom lopen jullie deze tocht?) Als Mels vertelt over mijn ziekte en de positieve invloed van de pelgrimstocht erop, is er gejuich.

Geplande afstand: 24,0 km, 200 m stijging
Werkelijke afstand: 24,5 km, totale stijging 864 m, max. helling 53%, totale daling 876 m, max. helling 24% (stijging -/- daling klopt niet: gisteren geëindigd op ca. 216 m, vandaag op ca. 20 m)
Cumulatief afgelegde afstand: 552,6 km (excl. 12,4 km met auto)
Vertrek-/aankomsttijd: 8.33– ca. 16.45 uur
Looptijd: 4,44 uur
Gemiddelde snelheid: 5,2 km/u
Bezochte tempels: tempel 37
Blaren: 0!
Overnachting: minshuku Shirahama (1 kamer 6 tatami’s groot met tafeltje, tv en zeezicht, redelijk avondeten, goed ontbijt: keuze uit brood-setto of Japans)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *