Dag 31: dinsdag 27 maart 2012: 10 kleine Japannertjes…

Het bergje waarop bangai 5 staat, steekt vreemd uit temidden van een woonwijk; ernaast staat een rijtje middelhoge flats en er is een kabelbaantje naar boven. Wij nemen de betonnen trap, die meteen tegenover onze ryokan begint en komen al snel bij de hoofdtempel. We klimmen daarna nog even door naar een shinto heiligdommetje met rondom uitzicht over de woonwijk, maar vooral over alle industrie eromheen en ook over het havengbied. Een enorme hal bij een betonfabriek is bijna van hetzelfde formaat als een van de kleinere bergen eromheen.

Als we bij de ryokan onze rugzakken oppikken om onze reis te vervolgen, buigt de toch al buigzame ryokaneigenaresse zo mogelijk nog dieper; voortdurend valt ze voorover op de knieën en drukt ze haar neus tegen de grond. Oh, nederige nederigheid. Wij bedanken haar ook talloze malen – maar wel staand – want we hebben hier uitstekend verbleven. We krijgen elk een plastic zakje met lekkere chocolaatjes en hoestsnoepjes voor onderweg. We nemen zwaaiend afscheid en horen tot onze verrassing boven onze hoofden iemand ‘Good morning!’ zeggen. Het interieur van het huis naast de ryokan wordt gesloopt en een van de werkmannen blijkt een Engelsman: ‘Married, divorced, children, so can’t return…’ vat hij zijn leven in Japan kort samen…

Onder een viaduct zitten tientallen zwaluwnesten die druk worden bevoorraad. Regelmatig is er onderling ruzie die eindigt op het asfalt, maar altijd net op tijd beeïndigd voor er wielen komen aanrijden… Eenmaal op de bergweg, die ons naar de eerste tunnel van de dag leidt, weg uit dit industriedal, stopt al toeterend een auto naast ons. Een man springt eruit en geeft ons een zak heerlijk zoete aardbeien. De jonge(?) vrouw aan het stuur heeft vorig jaar zelf de route gelopen, samen met haar 73-jarige moeder; de man heeft de henro-michi per fiets afgelegd. Als ze hoort dat we na onze pelgrimstocht nog naar Kōya-san zullen gaan, de berg ten zuiden Osaka, waar Kukai ligt begraven, wordt ze helemaal lyrisch. Ze is van plan dit voorjaar ook Kōya-san te bezoeken, misschien kunnen we gezamenlijk?! Uiteraard. We wisselen meteen mailadressen en telefoonnummers uit. We hadden al afgesproken met Hide-san, de henro waarmee we sinds vorig jaar contact hebben, Kōya-san te beklimmen. En via de e-mail heeft ook Asaka Anakawa, die we 6 en 7 maart in een overnachtingsplaats tegenkwamen, zich aangemeld. Dat gaat een gezellig groepje worden!

Na 3 tunnels (wat beter verlicht en met iets meer ruimte naast de witte streep dan die van gisteren) leggen we even na 10 uur aan bij een koffiehuis, vlakbij een grote begraafplaats die in terrassen aan zee ligt; de rijen grafmonumenten staren als looploze afweergeschutskoepels naar de stille oceaan. Op de bar staan 3 aquaria van elk 10x10x10 centimeter, in de eerste een gelukskat, in de tweede een donkerrode vis met zo’n 10 centimeter lengte, in de derde een eenzelfde vis maar dieppaars; de laatste 2 levend. Hoe krijgen ze ze zo gekleurd??? Na 2 koffie besluiten we ook nog maar een moruningu setto (morning set) te nemen, ook al hebben we uitstekend ontbeten en is het wat vroeg voor een lunch. Maar we verwachten dat we tot aan onze eindbestemming niets meer zullen tegenkomen. We hebben voor vandaag slechts zo’n 10 kilometer te lopen – dat heeft te maken met een gebrek aan ryokans om het komende traject beter over de dagen te verdelen – en kunnen daarbij kiezen uit 3 routes: het eerste jaar hebben we een pasje over de bergen genomen, het tweede jaar zijn we via een 1 kilometer lange autotunnel (route 56) in het volgende dal aanbeland en nu willen we via de zeeweg lopen die zo’n 3 kilometer langer is, maar zeer fraai schijnt te zijn. We verwachten daar echter geen restaurants of supermarkten meer.

Pas rond half 12 breken we op. Al kort daarna slaan we af van route 56, maar al meteen bij het begin van de zeeweg worden we tegengehouden door verschillende automobilisten: er is een aardverschuiving geweest en de weg is volledig afgesloten. We vragen het voor de zekerheid na bij de minshuku op de hoek, maar helaas… het is niet anders. De eigenaresse geeft ons een grote buntan mee. We overwegen even om het pasje over de bergen te nemen, maar niet alleen moeten we daarvoor wat terug lopen, ook moesten we 2 jaar geleden uren omlopen op die route, omdat er een grote betonnen dam midden over het henro-paadje was gezet. Geen aanlokkelijk vooruitzicht. Dan maar weer de tunnel. Helaas is ook deze lange tunnel zonder stoep, maar hij is – net als de 3 eerdere tunnels vandaag – beter dan die van gisteren.

We rusten na de tunnel nog tweemaal kort bij een rest hut, de tweede een origineel bouwsel rond een boom, en we maken een praatje met een henro die tegen de de klok inloopt. Waarom tegen de ‘normale’ route in? ‘Omdat het de vijfde keer is. Elke vijfde keer moet je tegen de klok inlopen.’ Uiteraard. Dankzij de tunnel zijn we plotseling nog vroeger dan verwacht bij onze eindbestemming. En door het korte dagtraject voelt Mels zich ook nog opperbest. Om niet al te vroeg bij de ryokan aan te komen, gaan we daarom eerst naar de vismarkt – Taisho Machi Shiba – waarmee dit plaatsje bekend is, maar die blijkt ’s middags grotendeels opgebroken. We nemen een ijsje, maar dat blijkt helaas een gemberijsje te zijn. Pas 4 glazen water later is de hitte in mijn mond weer wat afgenomen, maar we blijven allebei last van onze magen houden. Niet voor herhaling vatbaar. We slenteren nog wat door het dorpje en langs de haven en melden ons dan al om 3 uur bij de ryokan, samen met een andere henro die ook net aankomt. ’s Avonds eten we op de kamer, terwijl ergens (beneden? of bij de buurryokan waar we vorig jaar waren en die nu vol zit?) een feest met toespraken plaatsvindt. Wij proberen al sinds onze aankomst een houding te vinden op ons platte kussentje, totdat het eetgerei wordt afgeruimd en de futons worden opgemaakt. Om half 8 staan we beteuterd aan het voeteneind. De zitkussentjes zijn niet aanlokkelijk en met een kamer vol met beddengoed is de keuze beperkt. We gaan maar weer vroeg op bed… Om 9 uur wordt het feestje officieel afgesloten – ‘Arigato daimashita’ (dankuwel) klinkt luid en duidelijk door de luidspreker – maar het duurt nog even voor iedereen – binnen en buiten – is uitgepraat. Dan wordt het stil.

Geplande afstand: 10,7 km, 300 m stijging (landroute via tunnel)
Werkelijke afstand: 13,8 km (incl. bezoek Taisho Market), totale stijging 331 m, totale
daling 326 m
Cumulatief afgelegde afstand: 507,1 km (excl. 12,4 km met auto)
Vertrek-/aankomsttijd: 8.22– ca. 15.00 uur (na marktbezoek)
Looptijd: 3,00 uur
Gemiddelde snelheid: 4,6 km/u
Bezochte tempels: bangai 5
Blaren: 0!
Overnachting: Fuku Ya (kamer 6 tatami’s groot met tokonoma / kastenwand, tafeltje, tv, goed avondeten, redelijk ontbijt)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *