Dag 29: zondag 25 maart 2012: Kantoor met oceaanzicht

Bij het ontbijt nemen we afscheid van Shane die verder zal trekken, niet alleen lopend, maar ook af en toe met de trein om de verloren tijd in te halen. We geven hem 2 Delftsblauwe klompjes mee voor zijn grootmoeder. Kwart over 10 komt Yoshitake ons halen voor het infuus. We rijden weer dezelfde route terug naar Tosa City, waar het ziekenhuis zich bevindt vlakbij het vorige hotel. Het is mooi, zonnig weer, maar nog steeds erg koud. Vandaag wordt in Kochi de aftrap gegeven voor de sakurafeesten. De rest van Japan volgt daarna in 1–2 weken. Het is de gewoonte om dan in een park, onder bloeiende sakurabomen, gezamenlijk – meestal met collega’s – zittend op een zeiltje ‘wat’ te drinken – de schoenen netjes uitgetrokken en buiten het zeil opgesteld. Maar ik ben bang dat dat dit jaar toch wat erg koud zal worden…

Het nieuwe infuusflesje – dat ik altijd uit Nederland meeneem – levert problemen op, maar met enig improviseren lukt het uiteindelijk toch. Tegenover me liggen enkele mensen op bedden aan infusen; ze zien er duidelijk ziek uit. Ik voel me wat schuldig: ik loop maar vrolijk rond op Shikoku en voel me steeds beter…

Al snel zijn we weer terug in het hotel; Yoshitake vliegt meteen terug naar Tokyo. In de eetzaal van het hotel nemen we een lunch met katsuo tataki, een tonijnsoort; de plakjes iets aangebakken, met schijfjes rauwe knoflook, ui en een wat zure saus. Het is een mooie, zonnige dag en we hebben een mooi uitzicht op de rotsen en de zee onder ons. Na de lunch gaat Mels weer op de futon, ik werk de rest van de dag aan KLEI, onderwijl genietend van het fraaie uizicht. We hebben in Japan zelden internet en als het er is, dan is het vaak zo langzaam dat alle tijd wordt opgeslurpt door het uploaden van het blog, en/of de verbinding moet gedeeld worden met andere mensen (waaronder Mels…) Maar vandaag kan ik gelukkig even doorwerken. Ik zet enkele documenten en mailtjes klaar op de laptop, maar moet uiteindelijk toch nog geruime tijd wachten tot ik het noodzakelijke kabeltje kan gebruiken. Er zijn toch weer meer liefhebbers…

De avondmaaltijd delen we met Herbert Meinen, een 42-jarige Duitser, computerprogrammeur. Hij heeft ook al de Camino gelopen en weet er enthousiast en beeldend over te vertellen: ‘Je slaapt met 100-den mensen op een slaapzaal. Neem oordoppen mee!’ Dan is het zo slecht nog niet op die dunne futonnetjes met papieren muren…

Geplande afstand: 0 km
Werkelijke afstand: nagenoeg 0 km
Overnachting: hotel Kokumin Shukusha Tosa (kamer 6 tatami’s groot, kastenwand / halletje, binnenveranda met tafeltje en 2 fauteuils, tv, fantastisch uitzicht over kust en oceaan, wifi in de lounge, redelijk avondeten, goed ontbijt)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *