Dag 21: zaterdag 17 maart 2012: Zakjesdag

Al voor we om half 6 op moeten, dringt het tot ons door: het giet en giert. Geen aanlokkelijk vooruitzicht. Na de tempeldienst en het ontbijt blijven we dan ook nog lange tijd wat op de kamer hangen. Maar het weer is niet van plan op te klaren; integendeel, de wereld wordt steeds grijzer en kleiner, alsof we middenin de wolken zitten. Mels leest een van de vele boeken die hij op de i-phone heeft gezet: The history of the Japanese people, in 1912 geschreven door Frank Brinkley, een Engelse kapitein, ondersteund door Dairoku Kikuchi, een Japanse baron, 3800 pagina’s (i-phone formaat). Af en toe leest hij eruit voor. Mijn boek zit helaas in de koffer die ik elke 10–12 dagen weer zie en dat schiet niet op: een serie van 4 boeken, elk zo’n 800 pagina’s, minstens 5 verhaallijnen… en ik lees 10–20 bladzijden per 10–12 dagen…

Plotseling, om 10 over 8, zijn we uit de wolken. In de verte zien we (vaag) beboste berghellingen, Muroto en de zee die hier en daar witschuimt. ‘Even nog’, zegt Mels, die hoopt op zon. Maar dan stort de regen zich met hernieuwde kracht naar beneden. Het heeft geen zin nog langer te wachten, we stoppen kwetsbare spullen in afsluitbare plastic zakjes en alles gaat zoveel mogelijk in de rugzakken, hopend dat we deze keer beter voorbereid zijn; de regenponcho’s zitten nog steeds in de koffers. Van de gastvrouw krijgen we weer elk een kompasje aan een sleutelhanger, lijkend op een oogbal op sterk water. En even na 9 uur lopen we naar de naast het gastenverblijf gelegen tempel en voeren daar in de stromende regen de rituelen uit. Daarna dalen we de berg aan de westkant af, eerst via een weggetje, dan via een paadje dat we regelmatig moeten delen met een voorbijkomend stroompje. De rotsige bodem is spekglad door de regen en het is een moeizame afdaling. De binnenkant van de regenpakken is al gauw even nat van het zweet als de buitenkant van de regen. Eenmaal beneden, volgen we weer route 55, deze keer langs de zuidkust, steeds verder naar het westen, dezelfde route als vorig jaar. De temperatuur is relatief hoog, evenals de luchtvochtigheid en het zweet blijft onverminderd gutsen. Links van ons storten zich hoge golven op de rotsen onder ons, rechts van ons is de 2-baans weg waar auto’s en vrachtwagens met een lange sissssssss voorbij jagen, ons af en toe nog natter achterlatend. Op de berghellingen zijn overal struiken met gele en witte zakjes om de beginnende vruchtjes. Hele legers kikkers brullen, raspen en ratelen. Feestje vandaag… Af en toe hoor ik achter mij wat gerochel. Blijkbaar is Mels er ook nog steeds… Met de capuchons op is het moeilijk achterom kijken…

Een paar maal wijken we van route 55 af om enkele dorpen met fraaie oude, witgepleisterde huizen te doorkruisen. Eenmaal komt de regen zo erg met bakken tegelijk naar beneden, dat we even schuilen onder het afdak van een houtfabriek. Maar… om een uur of 11 wordt het – eindelijk! – droog. Tegen 12 uur komen we langs een restaurant waar we aanleggen voor koffie en lunch. We komen er een loophenro-echtpaar tegen dat we 2 dagen geleden zagen in minshuku Tokumasu. We blijven een uurtje hangen en trekken dan verder. Een henro die in tegengestelde richting loopt, biedt ons enkele chocolaatjes aan. Dat smaakt naar meer en in een supermarkt kopen we nog een zakje. Even later is er een jongetje met een vergrootglas met een lampje. Hij inspecteert Mels’ pelgrimsstaf en concludeert dat die echt is. We geven hem een chocolaatje. ‘Good bye!’, roept hij.

En – ohja… – dan is er toch nog weer een huchtje… Het routeboekje zit diep onderin Mels’ rugzak; we hebben het tijdens deze derde tocht nauwelijks ingekeken, omdat we de weg bijna uit ons hoofd kennen. Maar we kunnen kiezen: extra kilometers lopen om een ver uitstekende kaap te ronden of deze dwars over de heuvelrug te nemen. We kiezen voor het laatste. Afwisselend via een weggetje en wat paadjes stijgen we langzaam omhoog, begeleid door apengekrijs links en rechts en af en toe het wat zoeter gevooisde gezang van een nachtegaal. Kleine krabbetjes steken het pad over. Nu worden de zweetsluizen pas echt opengezet. Ik moet af en toe even het zweet uit mijn ogen wissen, anders zie ik niets meer. Op en neer gaat het pad – met mooie vergezichten en vaak heel idyllisch, een tijdlang zelfs omzoomd met bloeiende maartse viooltjes en afgevallen dieprode cameliabloemen – tot we aan de andere kant van de bergrug weer afdalen, deze keer langs een pad dat deels is geplaveid met natuurstenen. We hebben er een hekel aan, want ze zijn spekglad na een regenbui. Maar we komen weer heelhuids beneden en vervolgen dan onze tocht langs route 55. Het begint weer lichtjes te druppelen, maar daar blijft het bij. Uit de omringende bossen en ook uit de zee stijgen dichte dampen op. De wereld is nog steeds grijs. Af en toe staan we stil om naar de imposante golven te kijken die zich witschuimend op de rotsen storten. En ook om even stoom af te blazen…

Tegen 4 uur lopen we Nahari binnen waar ons hotel zich bevindt, wederom een langgerekt stadje ingeklemd tussen bergen en zee. En om half 5 zijn we eindelijk bij het hotel, doodmoe en we beginnen meteen met een biertje op de kamer om even het vocht weer aan te vullen… In het restaurant vinden we hetzelfde echtpaar terug dat we met de lunch zagen. Ze komen uit Nagasaki en als we in mei daar naartoe gaan, willen ze ons graag rondleiden! We bestellen sashimi en krijgen tot onze – aangename! – verrassing sushi, iets wat we nooit krijgen bij de herbergen en hotels waar een vast menu is. ‘Sushi! Dat mis ik nou in Japan!’, roep ik. Mijn verkoudheid is nagenoeg verdwenen, blijkbaar eruit gezweten!

Geplande afstand: 21,0 km, totale stijging 110 m
Werkelijke afstand: 22,9 km, totale stijging 523 m, max. helling 18%, totale daling 637 m,
max. helling 35%
Cumulatief afgelegde afstand: 335,4 km (excl. 12,4 km met auto)
Vertrek-/aankomsttijd: 8.49– ca. 16.30 uur
Looptijd: 4,29 uur
Gemiddelde snelheid: 5,1 km/u
Bezochte tempels: tempel 26
Blaren: 0!
Overnachting: onsen Ni Ju San Shi (kamer 7,5 tatami’s groot, kastenwand, tokonoma, tafeltje, grondstoeltjes, tv, kluis, hal met badmeubel, wc, uitstekend avondeten, redelijk ontbijt)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *