Dag 15: zondag 11 maart 2012: Een jaar later

Het is een jaar na de grote aardbeving en tsunami. Op de tv zijn voortdurend reportages over de ramp. Mensen die een jaar geleden zijn geïnterviewd in deplorabele toestand, worden nu weer opgezocht om te kijken hoe het hen nu vergaat. Veel wrakhout is opgeruimd; de overblijvende gebouwen staan veelal nog leeg. In enkele lege ruimtes zien we herdenkingsplekjes ingericht. Overal in het land worden vandaag herdenkingsceremonieën gehouden. Kayoko vertelt dat het aantal boekingen drastisch is afgenomen; Japanners van boven Tokyo en buitenlanders komen er al helemaal niet meer. Ja, dat hadden wij onderweg ook al gemerkt, dat het erg rustig is met henro’s…

Wij besluiten vandaag rustig aan te doen: tot en met de lunch blijven we in de minshuku; daarna gaan we pas de 10 kilometer afleggen die voor vandaag zijn gepland. Toevallig hebben we voor vandaag een kort traject gepland, omdat we Thomas, de Australische leraar in Hiwasa, die we vorig jaar tegenkwamen, dag willen zeggen, en omdat we morgen een wat langere ‘toeristische’ route langs de kust willen lopen. Maar… hoewel Mels zich aanvankelijk wat beter voelt, gaat zijn conditie in de loop van de ochtend achteruit. Kayoko biedt aan ons met de auto te brengen. Mels voelt daar wel voor. Ik stel voor dat ik dan ga lopen in mijn eentje, wetend dat Mels veilig aan zal komen bij de volgende overnachtingsplaats. Maar van dat idee krijgt Mels het op zijn heupen, dan liever lopen… En zo vertrekken we om 10 voor half 2 dan toch nog lopend, nadat Mels eerst nog een hotpack op zijn rug gestopt heeft gekregen en wij nog wat cadeautjes hebben gegeven: het Engelse leerboek voor Miki, een Delftsblauw doosje voor Kayoko. Ze laat zien wat ze voorgaande jaren heeft gekregen van ons: 2×2 Delftsblauwe klompjes. Gelukkig hadden we nu een doosje voor haar meegenomen… ‘Ja mata rainen?’, vragen ze. ‘Volgend jaar weer?’ Mels legt uit dat we volgend jaar de Camino zullen lopen, naar Santiago in Spanje. Blijkbaar is hij inmiddels aan dat idee gewend geraakt. ‘Sarainen?’ oftewel ‘Overvolgend jaar dan?’ Uiteraard!

We nemen dezelfde route als voorgaande jaren: voornamelijk via asfaltwegen, met tussendoor 2x een paadje dat vrij makkelijk begaanbaar is, bijna voortdurend langs de kust. Korte tijd valt er een licht maar gestaag doorzettend buitje. Wind is er nauwelijks en dat is erg aangenaam na al die koude dagen. Af en toe is er wat zon. De grillige, rotsige kust wordt afgewisseld met hier en daar een klein vissershaventje. Voor de kust zijn er talloze rotsen in zee. We zien weer aalscholvers zitten; de rotsen witbescheten van hun stront. Op steile bergwandjes zien we af en toe massaal bloeiende maartse viooltjes. Een enkele keer zijn er buizerds, hoog in de lucht. Gekrijs in de bomen duidt op apen, maar we zien ze niet. Enkele malen komt er een fietshenro voorbij, eenmaal een loophenro. Het is stil, de weg bijna verlaten. Eenmaal stopt een auto en krijgen we 2 repen zoetebonenpasta in de handen gedrukt. Vlak voor Hiwasa zien we in de verte op een strand een ceremonie plaatsvinden die we ook op tv zagen vandaag: Nami kanjo, het golfgebed. In het natte zand worden de namen van de overledenen geschreven. De zee neemt het gebed mee naar de einder, waar zee en hemel elkaar raken. Gedurende de hele wandeling is de herinnering aan een jaar geleden in ons hoofd en hart. Het is een droeve dag.

Even na 4 uur komen we aan bij tempel 23, waar we zullen overnachten in het voormalige gastenverblijf. Nadat we onze rugzakken op de kamer hebben gezet, gaan we nog naar de tempel om de rituelen uit te voeren. Daarna gaat Mels weer even liggen, want hij is doodmoe. Van Thomas hebben we geen reactie gehad op mijn mailtje en we kennen zijn adres of telefoonnummer niet, dus we laten het maar zo. Het avondeten in de eetzaal delen we met een busgroep en 3 loophenro’s, waarvan we er 1 enkele dagen geleden al bij Sakamoto zagen. Hij is vol lof over Mels’ prestatie: voor de derde keer het pelgrimspad aan het lopen! Hij is uiterst verbaasd als hij merkt dat ik ook loop. Denkt hij soms dat ik de man elke dag met de taxi volg??

Om kwart over 8 – we liggen net een kwartier op de futons – wordt er hardnekkig op de deur geklopt. De dame van de receptie. Of we nog van plan zijn van de ofuro gebruik te maken. Maar daar hebben we vandaag geen zin in: we moeten ervoor in de yukata (kimono) buitenom lopen en dat is ons wat te koud. ‘Nee, helaas’, zegt Mels. Ze is verbijsterd. Ik vermoed dat ze morgen al onze lakens zullen desinfecteren…

Geplande afstand: 10 km, totale stijging 150 m
Werkelijke afstand: 10,5 km, totale stijging 378 m, max. helling 10%, totale daling 371 m
Cumulatief afgelegde afstand: 218 km (excl. 12,4 km met auto)
Vertrek-/aankomsttijd: 13.17–16.05 uur
Looptijd: 2,12 uur
Gemiddelde snelheid: 4,8 km/u
Bezochte tempels: tempel 23
Blaren: restantjes…
Overnachting: Ikko (voorheen Yakushi Kaikan, gastenverblijf tempel 23) (kamer 10 tatami’s groot + wat extra, halletje, kastenwand, tafeltje, tv, kluisje, wifi in hal bij voordeur, uitstekend avondeten, redelijk ontbijt)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *