Dag 12: donderdag 8 maart 2012: A busman’s holiday

Onze vrije dagen zijn niet meer wat ze geweest zijn… Vandaag gaan we op onze rustdag bangai 3 bezoeken die, net als de onsen, wat af ligt van de normale pelgrimsroute; de loopbagage laten we grotendeels achter in onsen Sakamoto, waar we voor een tweede achtereenvolgende nacht zullen slapen. Een eitje – dachten we – maar de afgelopen weken zijn we al verschillende keren gewaarschuwd voor het moeilijke traject. Gisteren – voor het avondeten – probeerde de gastvrouw – met behulp van een (iets Engelssprekende) onsen-gast en de loophenro/feestvierder die we van vorig jaar kenden – ons uit te leggen hoe de route loopt naar bangai 3. Na het eten probeerde de loophenro/feestvierder het nog een keer. Inmiddels hebben we – naast het routeboekje – 5 getekende kaartjes…

Na het ontbijt om half 7 (vrije dag???), zwaaien we eerst de henro’s uit die met het busje naar de (normale) pelgrimsroute worden gebracht. Asaka drukt ons op het hart haar te bellen als we naar Mount Kōya gaan zodat we samen deze berg kunnen beklimmen, of als we in Osaka, haar woonplaats, overnachten zodat we samen kunnen eten.

Als we om kwart voor 8 willen vertrekken voor ons eigen dagtraject staat Nakajima te wachten. We gaan gezamenlijk naar bangai 3. Ik weet niet of hij uit zichzelf meegaat, aangezien Mels hem vanochtend vroeg hoe laat hij zou vertrekken naar de bangai, misschien schept dat verplichtingen… Volgens ons routeboekje is het slechts 2,6 kilometer naar de bangai, maar het blijkt in werkelijkheid 2x zo lang te zijn. Via kleine paadjes, betonplaatpaadjes en 2x een autoweg bereiken we wel in iets meer dan een uur de tempel, een heel klein,wat onopvallend complex met een magnifiek uitzicht. Het is afwisselend bewolkt met wat zon; de omringende bergen zijn gehuld in een vage nevel. Na het uitvoeren van de rituelen en even uitrusten op een bankje, maken we een extra wandeling: we willen graag een grot bezoeken waar bepaalde rituelen worden uitgevoerd. Hide-san schreef ons dat je er alleen in mag/kan als je door de spleet bij de ingang past en dat kon nog wel eens een probleem zijn voor onze westerse lichamen… We stijgen nog eens 100 meter en komen dan aan bij een kleine tempel. In de rotsen erachter is een trappenstelsel (rotsen afgewisseld met een stalen trap) naar de ingang van de grot. Het blijkt dat je alleen in een groep, onder begeleiding van een gids, erin mag, waarbij je van tevoren moet reserveren. Een tocht van maar liefst 2 uur klauteren en strompelen over glibberige stenen door een nauwe spleet diep in de berg. Voor vandaag zit het al vol; er zijn 40 reserveringen. We mogen wel even bij de ingang kijken en dat blijkt ook nog een hele klim te zijn. Mels voelt er niets voor de grot binnen te gaan en Nakajima nog minder; er nu is geen licht in de grot aan en we hebben alleen een kleine zaklantaarn. Jammer, want ik had mijn eigen angsten wel eens in de ogen willen kijken… We dalen weer af naar de bangai en dan maken we nog een extra wandeling over de weg naar een waterval in de buurt: kanjo no taki (zachte waterval). Onderweg komen we al verschillende mooie watervallen en -valletjes tegen en in een volgend dal staan we onderaan een lange, zachtjes vallende waterval die zich stort over de kliffen ver boven ons. In het regenseizoen zal het nog indrukwekkender zijn, denk ik. Na het nemen van de nodige foto’s lopen we weer langzaam terug de berg op, om iets meer dan een kilometer voor de bangai af te slaan en via alle paadjes en wegen die we op de heenweg namen, weer terug te keren naar de onsen. Bijna beneden, horen we de eerste kikkers van dit jaar.

Kort voor de onsen komen we door een gehucht dat ook helemaal vol staat met hina-poppen. Voor bijna elk huis, elke werkplaats, elke winkel en elke schuur staat een stellage, tafel, plantenbakken, kano of iets anders waarop de poppen zijn uitgestald op een rood kleed. Er is een groepje toeristen aan het fotograferen met zware toestellen en grote lenzen. Plotseling zijn wij het middelpunt van de belangstelling. Op een rijtje staan ze ons te fotograferen, met achter ons de hina-poppen. Of we nog iets naar links kunnen? Iets naar rechts? Iets dichter bij elkaar? In de lens kijken alstublieft? Lachen? Ook nog voor die andere uitstalling? We poseren enthousiast.

Als we weer terug zijn bij de onsen, biedt onze gastvrouw aan ons naar een hina-evenement te brengen en nadat we onze onigiri hebben opgegeten op de kamer, stappen we bij haar in de auto. ‘Jullie moeten wel terug lopen’, zegt ze. Ik ben even bang dat ze ons brengt naar de grote hal bij het wegstation, die we gisteren al hebben bezocht en die zo’n 9 kilometer van de onsen af ligt…. Maar gelukkig stopt ze net aan de andere kant van het dorpje en wijst ons een pad dat naar beneden voert. In het dal is een fraai traditioneel woonhuis, dat als achtergrond dient voor 100-en en 100-en hina-poppen. Zowaar komen wij er weer dezelfde fotogroep tegen. Of we nog een keer willen poseren? Daarna nemen we zelf volop foto’s. Op een bankje drinken we met andere bezoekers groene thee. En Mels schrijft een haiku op een langgerekt papier. Die komt naast het pad te hangen.

Op de terugweg komen we langs een veld waar enkele mensen met een spelletje crocket bezig zijn, iets wat we regelmatig zien hier in Japan. We staan een tijdje te kijken en dan wordt Mels – en later ook ik – uitgenodigd mee te spelen. Het lukt Mels een bal door een poortje te slaan en dankzij hem kan eindelijk de laatste deelnemer nu het veld op. We worden hartelijk uitgezwaaid. Na nog een heleboel hina-poppen-uitstallingen komen we weer bij de onsen.

Uiteindelijk hebben we op deze dag nog meer gelopen dan op diverse loopdagen. De Engelsen hebben een uitdrukking voor een dag als deze: a busman’s holiday – een buschauffeur die tijdens zijn vakantie met een touringcar op reis gaat… De resterende vrije uurtjes brengen we – net als gisteren – door met het werken aan KLEI.

Geplande afstand: 5,2 km, totale stijging 500 m
Werkelijke afstand: 13,9 km (incl. bezoek aan grot en waterval, excl. uitje hina-festival), hoogste punt 654 m, totale stijging 789 m, max. helling 24%, totale daling 789 m
Cumulatief afgelegde afstand: 177,5 km (incl. 6,9 km met auto)
Vertrek-/aankomsttijd: 7.45– ca. 13.00 uur
Looptijd: 3,05 uur
Gemiddelde snelheid: 4,5 km/u
Bezochte tempels: bangai 3
Blaren: restantjes…
Overnachting: onsen Sakamoto (kamer 8 tatami’s groot + hal met wasbak en binnenveranda met kast, lage rotan stoeltjes, 2 tafeltjes, tv, kluis, wifi op de kamer, redelijk avondeten, redelijk ontbijt)

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *