Dag 11: woensdag 7 maart 2012: Hina, hina, hina…

…en om 5 uur ontwaakt het huis alweer: het ontbijt is om 6 uur… Van Yukiko krijgen we een bakje speciale rijst: congratulations rice die ook in de ryokan na tempel 88 wordt geserveerd. De gastvrouw heeft het opgewarmd voor ons. (Gelukkig… koud vinden we het nóg viezer…) En we krijgen onigiri mee. Bij het afrekenen blijken de onigiri en de umeshuu van gisteravond gratis te zijn geweest… Het is een van de goedkoopste en een van de fijnste ryokans die we tijdens onze 3 reizen hebben aangedaan! Voor ons vertrek wegen we nog even de rugzakken; onze gastheer heeft speciaal de weegschaal klaargezet. Mels’ rugzak weegt 8 kilo, die van mij 7 kilo, en mijn 2 tassen op de buik samen 3 kilo. Ondanks al onze pogingen het gewicht van onze tassen te reduceren, is dat in vergelijking met vorig jaar niet echt gelukt. En het valt ons dit jaar eigenlijk zwaarder, vooral als we nog wat extra gewicht meezeulen aan eten en drinken.

Na nog wat foto’s worden we om 10 over 7 uitgezwaaid door het hartelijke echtpaar. Het is bewolkt en er staat een stevige (tegen)wind, maar de temperatuur is net goed genoeg om de jassen in de rugzakken te laten. Na een halve kilometer zijn we al bij tempel 19, voeren er de rituelen uit en vervolgen dan onze looptocht, hetzelfde traject als vorig jaar, zo’n 25 kilometer (volgens onze gastheer 22 kilometer) naar onsen Sakamoto, de uitstekende spa waar we vorig jaar ook al hebben geslapen. De eerste uren volgen we smalle weggetjes, afwisselend door bebouwing of langs (nog lege) rijstvelden, in de verte rijen heuvelruggen met eindeloze, altijd wat warrig ogende bamboebossen. Na 2 uur zien we het shabby koffiehuisje van vorig jaar, we kloppen er opnieuw aan. Het zaaltje ziet er iets beter uit en de gastvrouw (een andere?) idem dito. We krijgen bij de koffie chocolaatjes en bij de 2e kop zelfs een heel ontbijt. Erg aardig, maar bij het afrekenen blijkt dat we hem waarschijnlijk zelf hadden besteld… De communicatie verloopt nog niet helemaal vlekkeloos, maar dat is niet erg, het was evengoed erg lekker…

Na enkele kleine huchtjes komen we in een breder dal langs een 2-baans weg te lopen, afwisselend op de witte streep of de overdekte goot. Een erg drukke weg met veel vrachtwagens. Af en toe moeten we ons snel tegen een muur of in een haag drukken. Er zijn ook opvallend veel touringscars. Vandaag is het hina-dag: op 7 maart geven grootouders hun kleindochter een mooie hina-pop cadeau. En wij komen toevallig vandaag door Katsuura, hét centrum van het jaarlijkse Hina-festival, dat zo’n maand duurt (vanaf de 3e week van februari). Langs de weg staan overal hina-poppen uitgestald, en de weg is ook versierd met (plastic) kersenbloesems. Bij een michi no eki (wegstation) is een grote tentoonstellingshal. Dit jaar nemen we de tijd om even binnen te wippen en zien dan 1000-en en 1000-en hina-poppen uitgestald staan, waarvan sommige heel oud. Daarna lunchen we (alleen ik, want Mels’ maag is wat van streek) in het restaurantje in het wegstation. We zijn allebei wat vermoeid. Mels rekent nog eens het aantal kilometers uit en komt tot de conclusie dat het resterende dagtraject korter is dan gedacht. We zien wel. Onsen Sakamoto pikt – na een telefoontje – ook gasten op met een busje, aangezien het hotel ver van de normale henro-route af ligt. We zijn niet van plan er gebruik van te maken, maar enkele kilometers later stopt er plotseling een busje voor onze neus: onsen Sakamoto! Daar kunnen we geen nee tegen zeggen en zo arriveren we al om 1 uur bij onze overnachtingsplaats. We worden uiterst hartelijk onthaald door de gastvrouw. Vorig jaar zijn foto’s gemaakt en ze heeft een grote foto af laten drukken voor ons. Een van de feestvierders van vorig jaar (de grootste!) is er nu ook weer. ‘Sake ato?’, vraagt hij meteen. (Weer sake straks?) Als ik lig te badderen in het enorme bubbelbad komen de herinneringen aan vorig jaar weer boven: Bij de feestvierders was toen een duidelijk erg zieke loophenro die de volgende dag naar het ziekenhuis zou afreizen; blijkbaar legde hij slechts een deel van de pelgrimstocht af. Zou hij nog leven? En het aardige, Engelssprekende echtpaar Kyoko en Hiroshi van Hokkaido (het noordelijke Japanse eiland) kwamen we hier tegen. De 2 dagen erna hebben we grotendeels met elkaar opgetrokken en op 11 maart liepen we zelfs de hele dag lang samen. Zo’n half uur voor de tsunami plaatsvond, namen we afscheid van elkaar, in het zicht van de oceaan waar we net waren aangekomen. We hebben daarna nooit meer contact met hen kunnen krijgen, hoezeer ik ook geprobeerd heb, want we waren erg ongerust over hen. Ook nu informeren we weer bij de gastvrouw, maar ze kan ons geen informatie geven. Wel horen we tijdens het avondeten dat het met de zieke loophenro van vorig jaar goed gaat.

Tijdens het eten zitten we naast Nakajima, een van de mannen, en Asaka Anakawa, de jonge vrouw (nou ja, ze blijkt 47 te zijn) die we in de vorige overnachtingsplaats leerden kennen. Na de maaltijd komt Nakajima plots weer binnen en stapt op Mels af, overhandigt een vel Japanse postzegels en buigt: ‘Moraemasu.’ (dat betekent zo ongeveer iets als ‘het geven van iets aan iemand die je hoger acht dan jezelf…’) Daarna verdwijnt hij weer snel. Asaka vertelt dat de man groot respect heeft voor Mels.

Geplande afstand: 25,0 km, geen stijgingen
Werkelijke afstand: 20,9 km (waarvan 14 km gelopen en 6,9 km met auto), totale stijging 475 m, max. helling 12%, totale daling 309 m
Cumulatief afgelegde afstand: 163,6 km (incl. 6,9 km met auto)
Vertrek-/aankomsttijd: 7.10– ca. 13.00 uur
Looptijd: 3,36 uur (excl. 12 min. autorit)
Gemiddelde snelheid: 5,5 km/u (incl. autorit!)
Bezochte tempels: tempel 19
Blaren: restantjes…
Overnachting: onsen Sakamoto (kamer 8 tatami’s groot + hal met wasbak en binnenveranda met kast, lage rotan stoeltjes, 2 tafeltjes, tv, kluis, wifi op de kamer, redelijk avondeten, redelijk ontbijt)

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *