Dag 10: dinsdag 6 maart 2012: Omajus

Nog zo lang mogelijk profiterend van de wifi op de kamer, vertrekken we pas om 10 voor 10 voor opnieuw een relatief korte dagtocht: 15 kilometer met 1 tempelbezoek, dezelfde route als vorig jaar. De koffers gaan op transport en ik heb besloten mijn nieuwe schoenen niet om te ruilen voor de oude die in de koffer zitten: we zijn aan elkaar gewend geraakt, maar toch tape ik mijn voeten zekerheidshalve bijna helemaal in elke dag… De jassen laten we in de rugzak; het is al 11 graden. Eerst volgen we een tijdlang een brede weg door de stad, dan willen we binnendoor steken naar route 55, die ons verder naar het zuiden zal voeren. Op dat moment is er een goedlachse vrouw op een scootmobiel, 2 krukken achterop gebonden. Ze wenkt ons om ons de weg te wijzen. Wij vragen prompt of ze misschien de MakuDo kan wijzen, de McDonalds, want we hebben zin in cappuccino. Ze gaat ons voor, met aardige snelheid allerlei bochtjes rondsjezend. Ik houd af en toe mijn hart vast, maar ze schaterlacht elke keer harder. Binnen no time – snellopend achter haar aan – staan we voor de McDonalds en na een brede lach en een zwaai sjeest ze verder.

In de McDonalds ga ik zitten naast een man en vrouw die goed Engels blijken te spreken: broer en zus, hun moeder woont nog in Tokushima; zij woont inmiddels meer in de buurt van Tokyo, maar haar broer is eigenaar van 3 hotels in Tokushima. Volgende keer zijn we bij hem welkom. We blijven lang hangen, het is een relaxte dag…

Route 55 is een erg drukke 4-baans weg. Voetgangers en fietsers moeten de brede stoep ernaast delen, waardoor we steeds achter elkaar moeten lopen. Van het drukke verkeersgedruis worden we een beetje daas. Het wordt ook steeds warmer, drukkend warm zelfs. Het tempo daalt. Als we na 5 kilometer een sushi-kaiten (lopende band-sushi) zien, leggen we aan voor de lunch en gaat ook het fleecejack uit. Het zweet gutst eruit… De kok is uiterst hartelijk, we krijgen misosoep van het huis; 2 serveersters willen met ons op de foto – moeder en dochter, breedgrijnzend. We genieten van de heerlijke sushi, maar ik heb helaas nog steeds last van mijn darmen en nog voor we afrekenen is de maaltijd er al weer uit…

Enkele kilometers later verlaten we eindelijk de drukke weg en komen via wat kleine straatjes en landelijke weggetjes bij tempel 18 die op een heuvel ligt. Vlak voor de tempel komen we enkele loophenro’s tegen. Een van hen spreekt wat Engels en hij nodigt ons uit langs te komen als hij hoort dat we na onze looptocht zijn woonplaats, Nagasaki, zullen bezoeken: ‘Ik zet de beste koffie van heel Nagasaki!’ Bij de tempel rusten we even uit op een bankje en krijgen aanspraak van enkele leden van een busgroep, een vrouw spreekt goed Engels en vertaalt zonodig.

Als we weer de heuvel afdalen, geeft een groot bord aan dat de vroegere henro-route is afgesloten. Jammer, want daarmee missen we een kronkelend paadje door een wonderschoon bamboebos op enkele huchtjes, en moeten we bovendien een eindje omlopen rond diezelfde heuvels, een veel saaier weggetje door stedelijke bebouwing. We verdenken de boer die bij het begin van het pad koeienstallen heeft, ervan zelf het bord te hebben geplaatst om henro’s te misleiden… maar gehoorzaam volgen we de omweg…

Om 4 uur arriveren we al bij de ryokan net voor tempel 19, die ons is aanbevolen door Hide Tabata. Hide-san is de loophenro die we vorig jaar tegenkwamen op een hachelijk stukje berghelling in het zuiden van het eiland, en die ons een kleine 2 maanden later in zijn oude auto langs allerlei keramiekbezienswaardigheden heeft rondgereden in de omgeving van Nagoya, zijn woonplaats. We hebben het afgelopen jaar contact gehouden en bij de voorbereiding van de derde pelgrimstocht heeft hij allerlei tips gegeven. En zo komen we vanavond in een ryokan met een bijzonder gastvrije gastheer en -vrouw. In de hal is een traditionele Japanse vuurplaats; aan 2 zijden ervan kan op kussentjes worden gezeten op het verhoogde gedeelte, aan de andere 2 zijden zijn krukjes geplaatst. We krijgen bij binnenkomst groene thee en een lekkernij, en de gastheer werkt meteen de route van de volgende dag uit, met verschillende kleurstiften op een gekopieerd, zelfgetekend kaartje. De ofuro is schoon en ruim en al om 5 uur begint het avondeten, rond de vuurplaats. Het wordt heel gezellig, huiselijk zelfs. Er zijn al 2 andere (mannelijke) henro’s en wat later komt een vrouwelijke loophenro binnen. De flessen zelfgemaakte umeshuu (pruimenwijn, spreek uit: oemejus) komen op tafel en de maaltijd is overvloedig. De gastvrouw bakt ook nog eens shiitakes op de bakplaat en blijft er gezellig bij zitten. Yukiko Maeda, de 63-jarige vrouwelijke loophenro, is een vrolijkerd, een gezellige babbelaar. Haar verhaal is wat minder vrolijk: ze woonde net binnen de 20-kilometer zone bij de lekkende kerncentrale. Op 14 maart mag ze 4 uur lang in haar huis zijn, zo heeft ze te horen gekregen. Door de tsunami is ze verschillende vrienden verloren; haar familie woont sinds de ramp verspreid. Ze vond het tijd voor een pelgrimstocht. We worden hartelijk uitgenodigd om eens te komen logeren, ze woont nu vlakbij Kamakura, ten zuiden van Tokyo: ‘Dan kunnen jullie samen met mijn man drinken, die houdt er ook zo van…’ Iedereen blijft hangen, ook na het eten. Er komt nog een vrouwelijke loophenro binnen, een jonge vrouw uit Osaka. Met een paar woorden Engels en Japans, wat handen- en voetenwerk en een heleboel umeshuu komen we in dit gezelschap een heel eind. Het is berengezellig. En nog lang nadat we rond 8 uur naar onze kamer zijn vertrokken, horen we de 3 vrouwen (in ongelooflijk rap tempo!) kletsen en gieren van het lachen, want alle ruimten op de bovenverdieping zijn aan de bovenkant open en ook via een schuifraampje kunnen we gewoon bovenop de vuurplaats kijken. We liggen (zoals wel vaker) vroeg op de futon, maar tot het om 11 uur wat rustiger wordt, klinkt het even lawaaierig als op een slaapzaal. De 2 vrouwen kwebbelen gezellig door op hun kamer, de mannen hebben elk de tv aan – elk op een ander kanaal – en later is er het gesnurk, in alle toonaarden. ’s Nachts giert de wind om het huis. Onze kamer bevindt zich in een uitbouw, met aan 2 zijden ramen met uitzicht op rivier en verdere omgeving. Erg mooi, maar ook vol in de wind…

Geplande afstand: 15,4 km, 300 m stijging
Werkelijke afstand: 18,4 km, totale stijging 418 m, totale daling 442 m
Cumulatief afgelegde afstand: 142,7 km
Vertrek-/aankomsttijd: 9.49– 16.00 uur
Looptijd: 3,42 uur
Gemiddelde snelheid: 5,0 km/u
Bezochte tempels: tempel 18
Blaren: restantjes…
Overnachting: ryokan Funa no sato (kamer 7,5 tatami’s groot, 2 tafeltjes, tv, zitstoel, uitstekend avondeten, redelijk ontbijt)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *