Dag 7: zaterdag 3 maart 2012: Een relatieve rustdag

Van de lange preek tijdens de ochtenddienst in de koude en kale zaal vangt Mels regelmatig het woord jibun (‘het zelf’) op. Ik herken vooral ano, waarvan ik sinds een jaar doorheb dat het niets anders is dan… ‘eh…’. De priester doet nog wel zo zijn best ons bij de dienst te betrekken, en af en toe lukt dat dankzij 1 van de 2 andere aanwezige henro’s, een Japanner die Engels spreekt en zelfs veelvuldig bij Philips in Eindhoven is geweest.

Na een sober ontbijt op de kamer vertrekken we al vlot voor een kort dagtraject: 8 kilometer (nee, 11, nou misschien toch 12…) naar een spa waar we al 2x eerder zijn verwend. Een rustdag, nou bijna dan… Net als we de deur achter ons willen dichttrekken, ontwaart Mels’ i-phone een wifi-signaal. Toch even de mailtjes binnenhalen. David Moreton mailt dat hij plotseling naar Canada moest afreizen omdat zijn moeder ernstig ziek ligt. Misschien zien we hem later nog tijdens onze tocht. En er zijn meer mailtjes, waarbij enkele waar we niet vrolijk van worden… Het maartnummer van KLEI is niet verzonden afgelopen week: Post.nl heeft plotseling nieuwe tarieven en voorwaarden gesteld… En bericht uit Mexico: het museum aldaar moet afzien van de Mashiko-tentoonstelling. Van het Duitse museum hebben we niets voor de deadline van 1 maart gehoord. En het Nederlandse museum vraagt wie voor de transportkosten retour Japan gaat betalen… We worden er niet vrolijk van…

Nadat we de rituelen bij tempel 12 hebben uitgevoerd, dalen we de berg af, voornamelijk via de smalle betonnen weg, aangezien ik tijdens de voorgaande tochten hier beide keren onderuit ben gegaan op het glibberige bergpaadje. Eenmaal in het dal begin ik tijdig ‘Koohii wa arimasu ka?’ te suggereren. ‘Koffie?’ We leggen aan bij een restaurantje waar ik 2 jaar geleden al had willen koffiedrinken, aan het begin van de hopeloos moeizaam verlopende dag die eindigde in een ‘blaren’bad. We krijgen niet alleen koffie en groene thee, maar ook udon-soep. En zo zitten we al even na half 10 uur aan de (eerste) lunch. Betalen mag niet, osettai! Wij geven elk een osame fuda.

In het warme zonnetje lopen we relaxed verder door het dal. Hoe erg we ook allebei tegen de ‘pelgrimshel’ hadden opgezien, eigenlijk voelen we ons achteraf best wel goed… Zelfs de zwelling in mijn rechterarm is iets minder, ondanks het veelvuldig leunen op de pelgrimsstaf gisteren. In een gehucht vinden we op een bankje een van de henro’s die vanochtend bij de dienst aanwezig waren. Een wat gezette vrouw uit Osaka. Ze wacht op de bus om terug te keren naar huis, teveel last van haar voeten. Kort daarna komen we al aan bij de onsen (spa). We lunchen uitgebreid in het restaurantje in het hotel, met uitzicht op de mooie vallei met parkje, terwijl ondertussen onze kamer in orde wordt gemaakt. De middag en avond brengen we door met het beantwoorden van mailtjes en andere werkzaamheden voor KLEI, die we slechts onderbreken voor de avondmaaltijd in het hotel: een meer dan uitstekend diner waar we al naar uit hadden gekeken. Aan het eind van de dag zijn we even moe als na de ‘pelgrimshel’…

Geplande afstand: 9,0 km, geen stijgingen
Werkelijke afstand: 12,8 km, 635 m daling (hoogste-laagste punt), totale stijging 155 m, totale daling 753 m
Cumulatief afgelegde afstand: 81,8 km
Vertrek-/aankomsttijd: 8.43–12.06 uur
Looptijd: 2,32 uur
Gemiddelde snelheid: 5,1 km/u
Bezochte tempels: tempel 12
Blaren: Yna 3 stuks (dezelfde als gisteren)
Overnachting: hotel Shiki no Sato, Kamiyama onsen (kamer 8 tatami’s groot, tokonoma, kastenwand, lage tafel met grondstoelen, tv, koelkast, binnenveranda met tafel en stoelen, hal met wasmeubel, wc, kast, uitstekend(!) avondeten, wifi op de kamer, uitstekend ontbijt)