Dag 3: dinsdag 28 februari 2012: Alle begin is moeilijk…

Dankzij alle goede voorbereidingen van Mels staat de nieuwe weblog volledig klaar voor gebruik en kunnen meteen al de eerste teksten worden ingeladen. Nog even profiterend van de voorlopig laatste wifi, probeer ik een rondzendmail te versturen met het blogadres. Heel veel tijd (en vooral ergernis) later is dat karweitje voor een groot deel gelukt… Nou weet ik weer, waarom we tijdens de vorige pelgrimstochten altijd zo laat vertrokken en ondanks alle goede voornemens nooit toekwamen aan mediteren (Mels) of Japanse les (Yna)…

Een uur later dan gepland vertrekken we met de trein naar Bando Eki, vanwaar we lopen naar tempel 1. Als we door de hoofdpoort lopen, schieten ons de tranen in de ogen. Ik ben dankbaar hier weer te mogen zijn. En net als voorgaande jaren loop ik niet alleen: in mijn hart draag ik degenen die me dierbaar zijn, vooral degenen die me ontvallen zijn…
Na het uitvoeren van de rituelen bezoeken we het winkeltje in de hoofdtempel, waar we nog wat tempelbenodigdheden kopen: wierook, aansteker, osame fuda’s (de ‘wensbriefjes’ waarop je naam, wens en datum schrijft om ze achter te laten bij de tempels) en ook een stapeltje stempelboeken. Deze reis wil Mels alleen stempels laten zetten bij de bangai, maar ik ga weer voor álle stempels en dat betekent 4 boeken meesjouwen tot de eerstvolgende keer dat ik mijn koffer weer zie en er 3 kan achterlaten… In het winkeltje schrijven we ons ook weer in in het Boek der Voltooiing. Alleen henro’s (pelgrims) die de tocht lopend afleggen, mogen hun naam hierin schrijven. Vanaf begin dit jaar staan er 132 namen in, waarvan 2 buitenlanders (Fransen); de leeftijden variëren tussen 17 en 85 jaar. Maar bij tempel 1 zijn meerdere winkeltjes met een dergelijk boek, bovendien kun je ook bij een andere tempel beginnen als je wilt, dus dit is slechts een deel van het werkelijke aantal.

Na de hartelijke ontvangst in het winkeltje – met een kopje groene thee en als osettai (pelgrimscadeautje) 2 stoffen zakjes – vertrekken we om 10 uur voor onze dagtocht. We hebben maar 11,5 kilometer gepland, met bezoek aan 5 tempels, dus een relaxte dag. Het is tamelijk koud weer, maar de zon schijnt volop. Ik zie camelia’s bloeien en een enkele kersenbloesem. In een tuin vlak voor tempel 2 staan massaal goudsbloemen en kleine margrietjes in bloei. Af en toe horen we een nachtegaal. De weg is vertrouwd, we kijken nauwelijks meer in het routeboekje. Als we kort na tempel 2 – net als tijdens de eerste tocht – door een achteraf straatje lopen, komt dezelfde vrouw naar buiten rennen als 2 jaar geleden; in haar handen een dienblad met blikjes (groene) icetea en zelfgemaakte stoffen zakjes waar we uit mogen kiezen. Dat was 2 jaar geleden onze eerste osettai. Het raakt ons dat ze blijkbaar dag in, dag uit bij het raam zit te wachten op een voorbijkomende henro… Ook bij tempel 3 krijgen we een osettai: een echtpaar dat de tempel bezoekt, is onder de indruk als Mels vertelt dat het onze derde keer is. We krijgen speciale zoete bonenkoekjes uit Kyoto.

Mels krijgt sowieso vandaag volop de gelegenheid zijn Japans te oefenen. Ook tijdens de lunch – in een onverwacht goede, nog niet eerder ontdekte eetgelegenheid– informeert een echtpaar vol belangstelling naar onze wederwaardigheden. ‘Yukkuri! Yukkuri!’, roept hij steeds – ‘Langzaam! Langzaam!’ – maar het enthousiasme valt niet te stoppen… Als ze weggaan, krijgen we 2 zakken Japanse mix.

Al om 4 uur komen we aan bij onze overnachtingsplaats, vlakbij tempel 5. Toch viel de eerste dag niet mee… Ik heb behoorlijk last van mijn voeten (had ik toch de eerste week mijn oude schoenen aan moeten trekken???) en van mijn linkerschouder (in de nieuwe kleine windjacks past bijna niks en daarom heb ik extra gewicht in mijn tempelschoudertas…), en in mijn rechteronderarm is denk ik een spier ontstoken – hand en onderarm zijn opgezwollen en zeer pijnlijk, wat me erg ongerust maakt. Mels is er nog erger aan toe met zijn rug, schouders en zere voeten. Hij is ook niet gewend dat zijn lichaam zo opspeelt. Ondanks al onze inspanningen vooraf, zijn zowel het lopen als de rugzakken zwaarder dan gedacht.
In de piepkleine ofuro (bad) kunnen onze spieren weer wat ontspannen. We mogen er met zijn 2-en in, voor zover dat lukt… Als we – terug op de kamer – de waardin horen roepen dat de 2 mannen uit de buurkamer na ons in bad mogen, barsten we in lachen uit: 2 mannen in dat ¾ persoonsbadje?

Bij gebrek aan stoelen, ligt Mels al om kwart over 6 op de futon; ik volg anderhalf uur later, als de batterij van de laptop leeg is…

Geplande afstand: 11,3 km, geen stijgingen (volgens routeboekje)
Werkelijke afstand: 13,1 km, totale stijging 290 m, totale daling 277 m (volgens gps i-phone; excl. station–tempel 1)
Cumulatief afgelegde afstand: 13,1 km
Vertrek-/aankomsttijd: 10.01– ca. 16.00 uur (vanaf tempel 1)
Looptijd: 2,45 uur
Gemiddelde snelheid: 4,7 km/u
Bezochte tempels: tempel 1 t/m 5
Blaren: 0
Overnachting: Minshuku Morimoto-Ya (kamer 8 tatami’s groot, tokonoma, tv, verwarmd tafeltje, avondeten prima, ontbijt wat karig)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *