Dag 2: maandag 27 februari 2012: Lost in transformation

Na 11 uur vliegen, kijken we elkaar wat slaperig aan in de nieuw ontdekte Starbucks op de luchthaven van Osaka. We lijken een stuk vermoeider dan een jaar geleden na de vliegreis en voelen ons nog niet ‘echt geland’. Misschien dat al het harde werken zich wat wreekt?

Met de Limousine bus – over de lange bruggen bij Naruto waar reusachtige draaikolken in de zee zijn te zien – zijn we in 4 uur in Tokushima aan de oostkust van Shikoku, waar we de eerste nacht zullen doorbrengen in Sun Route Hotel tegenover het station. Er is natte sneeuw voorspeld, maar het is heerlijk zonnig. Wel erg koud – 1 graad boven 0 – en in onze nieuwe – superlichtgewicht maar ook erg dunne – windjacks lopen we te bibberen.

We eten om de hoek, weer in hetzelfde gezellige tentje als vorig jaar. Op de kleine hotelkamer pakken we om de beurt koffer en rugzak opnieuw in. We zullen de koffers pas over 7 dagen terugzien als we via een rivierdal het binnenland zijn ingetrokken en vervolgens door de bergen (de ‘pelgrimshel!’) weer zijn teruggekeerd naar Tokushima. Morgen de eerste loopdag…

Overnachting: Sun Route Hotel, Tokushima (westerse kamer, 2p-bed, bureau, tv, badkamer met bad/douche/wc, wifi op de kamer, uitstekend ontbijt)

Dag 1: zondag 26 februari 2012: Schoon genoeg

Nadat we de vorige keer terugkwamen van Japan hebben we als bezetenen gewerkt om het vele werk rond te krijgen. Vooral de organisatie van de tentoonstelling over Mashiko kostte veel kruim. Ook de laatste week voor vertrek hebben we elke dag tot 1 uur ’s nachts gewerkt En nóg is niet alles af en nemen we werk mee… Het vertrek voelt daardoor wat rommelig, maar als we de deur achter ons dicht trekken, voel ik ook voldoening: zelfs het huis is schoon achtergelaten! Wat een energie!

Dag 0: Aanloop

Het Japanse eiland Shikoku blijft ons trekken. Al tijdens de tweede pelgrimstocht knikte ik als afscheid bij elke tempel: ‘Ja mata rainen’ (tot volgend jaar). In 2012 lopen we voor de derde keer deze oude tocht, deze keer nog wat meer: 88 officiële tempels plus 20 bangai oftewel bekkaku, in totaal tussen de 1400 en 1500 kilometer. Waarom? Waarom een pelgrimstocht, waarom lopen, waarom Japan? Dat weten we nog steeds niet. Ik heb nooit verwachtingen gehad; ik wil niets anders dan ervaren, het leven drinken. Of ik er een ‘beter’ mens van word? Of ik mijn leven ermee rek? Of we dichter bij onszelf en elkaar komen? Geen idee. Dat is ook nooit ons (mijn) doel geweest. Ik wil enkel ervaren… Onderweg zijn in de reis die leven heet… Het leven heeft alleen die zin of betekenis die je er zelf aan geeft…

*****

Onze inmiddels wat rammelige lichamen – schouders, ruggen, heupen, knieën, enkels, voeten… – leveren regelmatig problemen op. Maar… we zijn steeds beter voorbereid. Deze keer hebben we nieuwe windjacks (‘Deze zijn écht waterdicht!’), wandelschoenen (‘Deze kúnnen niet lekken!’) en regenbroeken (‘Extra stevige kwaliteit!’), in de hoop de zware en vooral onhandige regenponcho’s definitief in de koffer te kunnen laten en vooral… nu eens droog te blijven. Mels heeft bovendien een i-phone gekocht, in zijn hoop nu eindelijk eens mobiele telefoon in Japan te hebben. En… de i-phone is compleet met gps, kompas, Japanse lessen en woordenboek, fototoestel, muziek… En een oplader die o.a. op zonne-energie werkt. Mels heeft de afgelopen maanden ook zijn best gedaan om de Japanse taal beter te beheersen. Hij heeft zelfs telefonisch – in het Japans!!! – de overnachtingen geboekt voor de eerste week op Shikoku. Ik heb met open mond zitten luisteren!

Of alle voorbereidingen goed uit zullen pakken? Mijn nieuwe wandelschoenen bezorgen me al voor vertrek een loskomende teennagel, bloed onder de nagels van beide kleine tenen, blaren op diezelfde tenen en grote wrijfplekken boven de enkels… Maar het ergste is dat tijdens het lopen mijn voeten zo zeer doen… Misschien omdat de inlegzooltjes zijn opgehoogd om te voorkomen dat ik opnieuw door mijn voeten zak? Een week voor vertrek koop ik nog eens nieuwe wandelschoenen, nu extra brede. Er staat inmiddels een klein fortuin aan wandelschoenen onder mijn bed… Maar als ik een dag later met de nieuwe schoenen ga wandelen, voel ik binnen 5 minuten mijn rechtervoet niet meer en vervolgens gaat ie verschrikkelijk pijn doen. Ten einde raad bel ik de podologe en 4 dagen voor vertrek maakt ze 2 paar inlegzooltjes, zowel voor de nieuwe als de oude schoenen. Voor uitproberen hebben we dan geen tijd meer. Op hoop van zegen…